simple maths

εξισώσεις // μαγεία // ομορφιά

φιλιά χωρίς

"Ένας που ήξερα φιλούσε σα να φοβόταν μη χάσει το λεωφορείο κι ένας που ήθελα να ξέρω, σαν το άθροισμα των αριθμών της ημερομηνίας της άλωσης της Κωνσταντινούπολης - τα φιλιά του έγραφαν ιστορία, δηλαδή."

Χιλιάδες μοιρασμένα μα πόσα άραγε μένουν να θυμάσαι;

// *text photo1. k

Long time...

busy me...

έφτασε

υπάρχει κάτι που μας οδηγεί στους ανθρώπους που αγαπάμε. άλλες φορές βαδίζουμε με ορμή κατά πάνω τους και άλλες μια σαΐτα... ένα φιλί μας οδηγεί ή τους οδηγεί σε μας. όπως και να έχει, το σημαντικό είναι να υπάρχει ένα ισχυρό θέλω. ή μάλλον καλύτερα ΣΕ ΘΕΛΩ. τότε όλα παίρνουν το δρόμο τους. αν δεν υπάρχει, τότε έχουν πάρει λάθος δρόμο.

πάμε να δούμε τα φώτα;

 

χαράματα. ο δρόμος καθαρός. τον ξέπλυνες. δεν άφησες τίποτα. όχι δε μιλάω σε σένα. σε όλους τους εσένα μιλώ. βήματα αργά. ασταθή. παραπατώ. σε κάθε χαραμάδα αυτού του δρόμου αφήνω κάτι από σένα. κάθετι που μου χάρισες και το πήρες πίσω το χώνω σε μια τρύπα. σε μια λακούβα με λασπωμένο νερό. 

δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εδώ. δε με νοιάζει κιόλας. τώρα μου είναι αρκετό που σε κάθε πάτημα ανακαλύπτω κάτι καινούριο. κάτι που δεν ήξερα. είχα ξεχάσει πως είναι να μην ξέρεις. να παραπατάς και να μην αφορά κανένα τίποτα. αυτό είμαι τώρα. ξοδεύομαι. κοιτάζω ψηλά. γι' αυτά ζούμε ρε. για τη στιγμή που θ' ανάψουν όλα τα φώτα για πάρτη μας.

// photo k

Κοίτα με, λάμπω - Ίβιλ

κόβω με μαχαίρι το γλυκό μου προσωπείο
μέσα του το κυρίαρχο ναρκισσιστικό εγώ
σαρώνει τα πάντα
περπατά με λαγνεία και έπαρση
φοράει τα πιο πρόστυχα ρούχα
λυκνίζεται άγρια
λάμπει
τι κρύβει ο εαυτός που κρύβω
γιατί τον κρύβω;
τα όρια της "ηθικής" στο κόκκινο
τον ξεπλένω με μπόλικο καυτό νερό
και όταν δεν αντέχει πια
σπάει την κλειδαριά

ξέρω καλά
τι είμαι ικανή να κάνω

δε θες να μάθεις
αλήθεια δε θες να μάθεις
το κακό μου είναι κρυμμένο στα πιο σκοτεινά μου όνειρα
δεν το βρίσκεις εύκολα
αν όμως το βρεις
αν
τρέχα
ή
μείνε
να σε καταστρέψω

 // photo k @φεστιβάλ κομικ

Le Tigre

ξέρεις πόσο καιρός έχει περάσει; πέντε μήνες. ναι. πέντε. στο περίπου. στο θέλω δε θέλω. είσαι σαν τον δείκτη dow jones. μία πάνω μία κάτω. μία όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. ένα διάγραμμα με πάνω κάτω, επικεντρωμένο κυρίως στο προς τα κάτω. ζαλούρα. ένα διάγραμμα που το χ δίνει και το ψ παίρνει. που το χ παλεύει και το ψ έχει απλώσει την αρίδα του και κοιτά! ναι ρε. έτσι είναι! τι κοιτάς, ε; τι κοιτάς;
*One! Two! Three! Four! You got what you been asking for. 

@momentography // photos k

Ορθή πολιτική βούληση και πράξη

ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

"Έχουμε ένα σύστημα όπου εθνικοποιούμε τις απώλειες, αλλά ιδιωτικοποιούμε το κέρδος."

"Φτάνεις σ' ένα σταυροδρόμι όπου από τη μία πλευρά είναι οι απαιτήσεις των αγορών και από την άλλη είναι η δημοκρατική βούληση του κόσμου..."

"Γιατί ποια είναι η συνεισφορά της Ευρώπης στον πολιτισμό; Δεν είναι η οικονομία των αγορών. Είναι η δημοκρατία η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στον κόσμο."

ευχαριστώ roadartist

Δεύτερο πρόσωπο σε πρώτο ενικό

Καθόμουν πολύ καιρό σ' αυτόν το θρόνο. Είναι παράξενο να σε βάζουν σ' ένα θρόνο ξέρεις. Στην αρχή θα πάρεις το λουλούδι. Μετά θα κλέψεις το γέλιο. Ίσως και να το δώσεις πίσω ξανά. Μετά θα ζητήσεις υποταγή. Ίσως να μη ζητήσεις κιόλας. Ίσως να στην προσφέρει έτσι. Έτσι απλά γιατί έτσι το 'θελε. Κι όσο κάθεσαι στο θρόνο, τόσο σ' αρέσει. Τόσο πιο νόστιμα είναι τα στολίδια. Τόσο πιο αχόρταγα τα θέλω σου. Τόσο πιο ψηλά εσύ στην κορυφή. Μόνο εσύ. Κι όλα όσα ονειρεύτηκες, να είναι εκεί μπροστά σου. Και πάντα καινούρια όνειρα. Και πάντα ανικανοποίητα. Η κορυφή ξέρεις δεν έχει κάτι πιο πάνω. Και όσο πιο ψηλά δοσμένος ο θρόνος, τόσο πιο άσχημη η πτώση. Η πτώση από τόσο ψηλά πονάει. Αναρωτιέσαι γιατί. Γιατί τόσο πνιγερή. Γιατί τόσο φρικτή. Και όταν νομίζεις πως έχεις φτάσει στο πιο κάτω, κοιτάς τον σκονισμένο θρόνο. Το θρόνο που εσύ ο ίδιος δε σου 'δωσες ποτέ. Το θρόνο που περίμενες πάντα κάποιος άλλος να σε τοποθετήσει. Να απλώσει τα χέρια του και να σε βάλει. Ο άλλος. Εσύ ανήμπορος να εστιάσεις στο δικό σου θρόνο, κι ας ξέρεις πως είναι ολάκερος δικός σου. Και σκέφτεσαι αφού καθήσεις πάνω του ξανά, ανικανοποίητος πάντα, τι σ' έκανες τόσο καιρό. Που ήσουν. Το εγώ σου παρατημένο, ξεφτισμένο. Εσύ πουθενά. Να μην μπορείς να αναγνωρίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Και να αδημονείς πάντα για τον επόμενο άλλο, που θα σε βάλει σ' ένα άλλο θρόνο. Ν' αφήσεις το σκονισμένο ξανά πίσω. Ξεχασμένο.

// photos k

Run

Και ο Θεός είπε: DELETE σειρές Ένα μέχρι Άλφα. LOAD. RUN.
Και το σύμπαν σταμάτησε να υπάρχει.

Μετά αναλογίστηκε για μερικούς αιώνες, αναστέναξε, και πρόσθεσε: ERASE.

Και δεν υπήρξε ποτέ.

Arthur Clarke

The Little Great City

Το ταξίδι των μάγων

Κρύο ταξίδι κάναμε. Η χειρότερη εποχή του χρόνου για ταξίδι.
Και τι μακρύ ταξίδι. Οι δρόμοι αδιάπατοι, ο καιρός αψύς στην καρδιά
του χειμώνα. Και οι γκαμήλες ταλαίπωρες, κουτσές, δύστροπες,
έπεφταν κάτω στο λιωμένο χιόνι. Ήταν φορές που νοσταλγήσαμε
τα καλοκαιρινά παλάτια στις πλαγιές, τα περιβόλια, τα μεταξένια
κορίτσια που μας έφερναν δροσοστικά. Και οι αγωγιάτες έβριζαν,
γκρίνιαζαν και φεύγανε κρυφά για το κρασί και για το γλέντι.
Και οι φωτιές σβυστές, κι ούτε μια σκέπη. Οι πόλεις εχθρικές και τα
χωριά αφιλόξενα, τα σπίτια βρώμικα-μας έκλεβαν στο νοίκι-.
Σκληρό ταξίδι κάναμε. Στο τέλος προτιμούσαμε να ταξιδεύουμε
όλη νύχτα και να κοιμόμαστε κλεφτά.Και οι φωνές στ' αυτιά μας
τραγουδούσαν κι έλεγαν πως όλα αυτά ήταν τρέλες.
Το ξημέρωμα φτάσαμε σε μια ήμερη πεδιάδα, χλωρή, βρεμμένη
παρακάτω από τα χιόνια, μ' ένα ρυάκι που έτρεχε κι έναν νερόμυλο
που χτυπούσε στο σκοτάδι και τρία δέντρα στον χαμηλωμένον ουρανό
κι ένα άσπρο, γέρικο άλογο που κάλπαζε μες στο λειβάδι.
Ύστερα φτάσαμε σε μια ταβέρνα που την ίσκιωνε κληματαριά.
Έξι χέρια σε μια ανοιχτή πόρτα που γύρευαν ασήμι και πόδια που
κλωτσούσαν τ' άδεια ασκιά. Μα κανένας δεν ήξερε τίποτε.
Έτσι τραβήξαμε και φτάσαμε νύχτα, την τελευταία ώρα βρήκαμε
τον τόπο, και ήταν, θα 'λεγε κανείς, επιτυχία.
Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα
ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω. Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα
ή θάνατο; Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να
ξεχωρίζω. Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα.
Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος.
Σαν το δικό μας θάνατο.
Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια
βολεμένοι στα παλιά προνόμια.Έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.
Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο.

Thomas Elliot

// photo k

Μετά

πάντα μελαγχολώ όταν αποχαιρετώ

μια χρονιά

ένα δυνατό έρωτα

την καλοκαιρινή βουτιά

το τζάκι που σβήνει

την ανάσα σου

τη γεύση σου

τη μυρωδιά που χάνεται

την αγκαλιά

τη βροχή

εσένα που φεύγεις

τη φωτογραφία που έχασα

το αστέρι που έπεσε

τη φωτογραφία που δεν έβγαλα ποτέ

το φεγγάρι κάθε μα κάθε βράδυ

το σώμα σου

τις στιγμές που πέρασαν

δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς

δεν αντέχω το φόβο του αποχαιρετισμού

πονάω πριν καν συμβεί

βήμα μπροστά

σημείωμα με μεγάλα γράμματα σε φλούο χρώμα

το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι

κι αν δεν είναι...

υπάρχει πάντα το επόμενο που θα είναι

για το μετά

που έρχεται

σηκώνω το ποτήρι μου

υγεία και δύναμη για τα επόμενα

// photo k

Kurz und Schön

I carry your heart with me (I carry it in my heart) I am never without it (anywhere I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)

I fear no fate (for you are my fate, my sweet) I want no world (for beautiful you are my world, my true) and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you.

Here is the deepest secret nobody knows (here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows higher than the soul can hope or mind can hide) and this is the wonder that's keeping the stars apart. I carry your heart (I carry it in my heart).

ee cummings

// photo k

Χαμένη αδρεναλίνη*

η απόφαση

η δύναμη

η τόλμη

η πτώση

η ζωή των άλλων

πόση αδρεναλίνη αντέχω στη ζωή μου;

a dream within a dream

*Η αδρεναλίνη (adrenaline) είναι μια ορμόνη που εκκρίνεται από τον μυελό των επινεφριδίων. Η αδρεναλίνη ενεργοποιεί τον μηχανισμό διάσπασης του γλυκογόνου που βρίσκεται στο ήπαρ και έτσι αυξάνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ενεργοποιεί τα ελεύθερα λιπαρά οξέα και προκαλεί μια μεγάλη ποικιλία αντιδράσεων στο καρδιαγγειακό και στο μυϊκό σύστημα. Αυτές οι δράσεις της αποβλέπουν κατά κύριο λόγο στην κινητοποίηση του οργανισμού για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης ή μιας απειλής.

Out in the streets

πολυδιάστατη ανεξάντλητη μαγική google

γι'αυτούς που το μυαλό και το σώμα είναι διαρκώς σε κίνηση

rock on!

Το παιχνίδι της ζωής

Η παρτίδα είναι ολάκερη δικιά μας.

Η επόμενη κίνηση απ' το δικό μας χέρι.

Η σκακιέρα σταθερή στη θέση της περιμένει το επόμενο βήμα.

Κι όταν η παρτίδα διακόπτεται απρόσμενα...

Η ζωή μας υπερβαίνει.

Η ζωή παύει να είναι ζωή.

Ίσως πρέπει να μάθεις να μη βγάζεις συμπεράσματα

σχετικά με το αποτελέσμα πριν τελειώσει το παιχνίδι. Χορχε Μπουκάι

για τον Πλάτωνα που έφυγε απρόσμενα. νωρίς

In a broken dream

The funny thing about fairy tales, is that we forget about them so fast

And we grow up, we buy things, we build up fences

We sell our innocence and forget our dreams

We forget who we are in order to be something we're not

And we'll keep believing in this so called truths, until we forget how to live

Or until we open our eyes, and wake up.

// Loic Wirth

special thanks to georgia // photo k

Disguised sweetness

Don't be rude to me!

Moving Day from Jason Wingrove on Vimeo.

F for margo

Αυτή η γυναίκα-κορίτσι έχει κάπου σίγουρα κρυμμένο ένα μαγικό ραβδί. Μπορεί και κάποια ειδικά γυαλιά που κάνουν τον κόσμο να φαίνεται αλλοιώτικος. Δεν ξέρω... ίσως να είναι ακτινολόγος. Όχι από αυτούς με τις άσπρες στολές. Τους άλλους. Αυτούς που βλέπουν τα μέσα σου και χωρίς να έχουν αντικρύσει τα μάτια σου... καταλαβαίνουν τόσα. Όπλο της ισχυρό είναι πως μπορεί ν'ακούει. Είναι εκεί. Υποστηρικτική, γλυκειά, να σου μιλήσει, να σου δείξει ξανά τον κόσμο που μαύρισες. Κι έχει στον κήπο της πάντα κάτι να σε φιλέψει. Λουλούδι, ντομάτα... ότι κι αν σου δώσει από εκεί, είναι ξεχωριστό. Γιατί είναι προσεκτική μαζί του εξ' αρχής. Γιατί του χάρισε όλη την αγάπη της χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Εγώ μια μέρα θα φάω απ'τα γεμιστά της.

Ένα δυνατό δώρο για εκείνη. Ένας κόσμος που εναλλάσεται και δε μένει ποτέ στάσιμος. Ασπρόμαυρος γιατί η ίδια είναι τόσο χρωματιστή που δεν έχει ανάγκη από περισσότερο χρώμα.

f // photo k