Πόση απόσταση διανύει μια αγκαλιά;

*μουσική παρακαλώ

η απόσταση μεταξύ γης και αέρα λες πως είναι μηδέν
εγώ λέω πως αλλάζει συνεχώς

μια μικραίνει
μια μεγαλώνει

εσύ η γη

εγώ ο αέρας
μια πάνω μια κάτω
και το σημείο επαφής σταθερό
ή προσπαθεί να παραμείνει σταθερό

να κλαίμε για τα καινούρια που έρχονται

να τα κυνηγάμε
να κλαίμε και για όσα χάνουμε

χθες ρωτούσα τους ανθρώπους
αν πιστεύουν πως λειτουργούν οι σχέσεις από απόσταση
οι περισσότεροι λέγαν πως όχι
άλλοι πως ναι αρκεί να υπάρχει επαφή
τους ρωτούσα ποιος είναι ο σημαντικότερος λόγος
που έχουν διανύσει μια απόσταση
άλλος για τσιγάρα

άλλος για φαγητό
άλλος για να καλύψει μια ανάγκη
οι περισσότεροι όμως για έναν έρωτα

θέλει δύναμη και πίστη για να καταφέρεις να διανύσεις μία απόσταση
θέλει να κρατάς το χέρι του εαυτού σου από τη μία

και το χέρι των αγαπημένων σου από την άλλη
θέλει να πιστέψεις στο εαυτό σου

αυτή την απόσταση διανύω τώρα

χθες έμαθα πως η μύτη μου είναι 5 εκατοστά

Please mind the distance

Πως μετράς την απόσταση;
Σε χιλιόμετρα,
παλάμες,
αναπνοές,
χάδια,
ηλεκτρόνια,
έτη,
ταχύτητα,
κενό,
απώλεια;

...
Σε *χαμένες στιγμές;

future

πολλά στοπ
πολλά πρέπει
πολλά μην

πολλά δήθεν
πολύ φρένο
πολλά όρια
πολλή πίεση

λίγος αέρας

γκάζι μόνο

και μια μεγάλη βουτιά

seasons are changing*

2014

    time

όλα όσα χρειάζομαι

πήγαμε στο βιβλιοπωλείο να πάρουμε το ίδιο βιβλίο. να το διαβάσουμε μαζί.

//photos k

μαρσ

Όταν η ρόδα κολλάει στη λάσπη όσο κι αν μαρσάρεις το μόνο που θα καταφέρεις είναι άσκοπες στροφές. Βοήθεια χρειάζεται. Ένα πάτημα για να γύρει λίγο πάνω του και να προχωρήσει. Έπειτα ο δρόμος είναι πάλι καθαρός. Μέχρι την επόμενη λακούβα με λάσπες.

Αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό. Και δρόμο.

//photo k

F for Kat

11520 ώρες. Τόσες ώρες υπολογίζω πως σε είδα συνολικά ως τώρα. Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να βρουν ισορροπία στην καθημερινότητα, στις τόσες ώρες, σημαίνει πως έχουν χημεία. Σημαίνει πως αλληλοσυμπληρώνονται. Τώρα που γράφω αυτά τα λόγια σε κοιτάω. Δακρύζω λίγο αλλά κρύβομαι μη με ανακαλύψεις. Είσαι κοντά μου. Δεν ξέρεις πως σου γράφω. Δεν έχω κάτσει πλάι σε άλλον τόσες ώρες νομίζω, με αυτή τη συνέπεια. Ένα μικρό ευχαριστώ για όσα με έμαθες, για τις φορές που ανησύχησες για μένα -κάποιες και πιο πολύ από μένα-, για τις στιγμές που έβλεπα στο βλέμμα σου την συμπαράσταση και την κατανόηση. Για τις στιγμές που με κάλυψες και ήσουν αρωγός στις τρέλες μου, χωρίς διαπραγμάτευση, απλά με ύφος "προχώρα και φυλάω τα νώτα σου". Θέλω να είσαι βράχος, να πιστέψεις -επιτέλους- στις ικανότητές σου, να προχωράς με το κεφάλι ψηλά, χωρίς συμβιβασμούς και μεγάλες υποχωρήσεις και να αναζητήσεις τη δική σου προσωπική ευτυχία. Ξεκίνα να χορεύεις! Σ' αγαπώ πολύ.

// photo2. k

δεν είμαι μουσική πια

ήμουν νότες
η μία δίπλα στην άλλη
σιγή τώρα
το τίποτα
αδιέξοδο και το κεφάλι επίμονα να κουτουλάει στον τοίχο
ούτε καν να κουτουλάει
θέλει μια δράση αυτό
καμία
μένω να τον κοιτώ
κανένα ενδιαφέρον για ζωή
φυτοζωώ
καμία αγάπη για μένα
αδιαφορία
βαρεμάρα
μηδέν πάθος και ένταση
στο ρελαντί
ίσα να τσουλάω
παράσιτο
μόριο
μηδέν
τίποτα
ωραία που ήρθε το φθινόπωρο, ε;




στην επόμενη διάρρηξη ελπίζω να έρθουν να με βρουν ξανά οι φίλοι μου

// photo k

Ο παππούς μου

Ο παππούς μου δεν είχε πολλές ρυτίδες. 90 σχεδόν χρόνια ο χρόνος δεν του χάραξε το πρόσωπο. Ήταν ευγενικός μαζί του. Ο παππούς μου ήταν αστείος. Πειραχτήρι μεγάλο. Όποτε μ' έβλεπε με μιαν ευχή ή μια μαντινάδα. Ο παππούς μου ήξερε να τραγουδά ιταλικά τραγούδια. Ήξερε καλά τα ιταλικά γιατί στην Κρήτη γνώρισε πολλούς ιταλούς. Ο παππούς μου έχασε τη μαμά του την Ανεζίνα, την ίδια ακριβώς στιγμή που ο ίδιος αντίκρυζε το πρώτο φως αυτού του κόσμου. Ο παππούς μου μεγάλωσε με την Ευπραξία και την αγάπησε πολύ. Ο παππούς μου ήξερε να λέει ιστορίες. Ο παππούς μου ήξερε να περιποιείτε τα μουρέλα, τα λιόδεντρα δηλαδή, και να μπολιάζει όπως κανείς άλλος. Ήταν υπομονετικός και χαρούμενος άνθρωπος. Αγαπούσε να πίνει, να περπατά και να γελά. Ο παππούς μου μας κοιτούσε πάντα με αγάπη και όταν πηγαίναμε σπίτι τους μας φίλευε σταφύλι. Ο παππούς μου πήγαινε στα χωράφια με το γάιδαρό του. Ο παππούς μου ήταν μπαμπάς της μαμάς μου και πολύ τον ευχαριστώ γι' αυτό. Από τον παππού μου πήρα το όνομά μου. Ο παππούς μου ήξερε να τραγουδά όλο τον ερωτόκριτο. Ο παππούς όταν ήταν μικιός κολυμπούσε, πήγαινε πολύ βαθιά και τον αναζητούσαν με τη βάρκα για να τον μαζέψουν. Κουζολό τον έλεγαν μα εκείνος έλεγε πως άλλοι δεν έχουν καθόλου κουζουλάδα. Εκτός από το όνομά του λένε πως έχω πάρει και την κουζουλάδα του. Ο παππούς μου τα τελευταία χρόνια δεν άκουγε καλά και όταν μιλούσαμε μας άκουγε όλη η γειτονιά. Ο παππούς μου δε με γνώριζε τις τελευταίες φορές, η όρασή του ήταν αδύναμη γιατί ήταν γλυκατζής, κι έτσι κάθε φορά του παρουσιαζόμουν. Ο παππούς μου καθόταν ήρεμος και όταν του έδινες φιλιά τα έκανε κατευθείαν δικά του με ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Ο παππούς μου έκανε για πολλά χρόνια συνεννοήσεις με τον Αγ. Πέτρο, όπως μας έλεγε, και του 'λεγε πως η ώρα δεν ήρθε ακόμα. Ο παππούς μου έζησε μια ζωή γεμάτη και έφυγε ήρεμος χθες για το μεγάλο ταξίδι. Πήγε να συναντήσει τη γιαγιά μετά από χρόνια. Καλό ταξίδι παππούλη μου.

//photo k

νόμιζα

we own the sky // secrets from the winds // burnt *stars crying

//photo k

Οξυγόνω 2013

Το 2013 με βρήκε να μου διηγείσαι παραμύθια. Να μου λες ιστορίες γεμάτες φόβο. Αυτό το τέρας που συχνά με παρασέρνει και με πάει στα δικά του μονοπάτια. Κι εγώ, άβουλη, να ακολουθώ με χέρια τρεμάμενα. Κι εγώ, κι εσύ που συχνά αρνείσαι να το δεις... Τι να τον κάνω τον φόβο; Από που να τον πιάσω; Είναι και τ' άλλο. Όταν φοβάμαι, κάποιοι δε με πιστεύουν. Είναι που δείχνω ατρόμητη. Ξέρεις τι νομίζω τελικά; Ο καθένας μας έχει να αντιμετωπίσει τόσους φόβους που δεν έχει χρόνο για τον φόβο του άλλου. Κουραστήκαμε. Κλείστηκε ο καθένας στο σπιρτόκουτό του, στο μικρόκοσμό του, έβγαλε το σπαθάκι και χραπ χραπ, μάχεται. Κάποιοι έχουν χάσει το σπαθί τους. Κάποιοι κλείνουν τα μάτια. Κάποιοι αφήνουν το σπιρτόκουτό τους αραχνιασμένο, δεν πατούν καν, κι έχει εγκατασταθεί για τα καλά ο δράκος εκεί. Εγώ; Τι εγώ; Δεν ξέρω πια. Μη με ρωτάς. Τα βασικά αναζητώ.

 "όλοι έχουμε ένα τρίτο μάτι που μόνο κλαίει"

"Ο χτύπος της καρδιάς την ώρα που πετάς δεν έχει λόγια, μου είπε και εννοούσε πως ακόμα κι’ αν μεγαλώνοντας έχουμε μάθει να ερμηνεύουμε και να αναλύουμε τις σκέψεις μας, τίποτα δεν είμαστε ικανοί να πούμε όταν επιστρέφουμε εκεί όπου και τα βασικά μας. Εκεί όπου δεν είναι θέμα σκέψης αλλά συνειδητής απόφασης να μένεις απροφύλακτος, ανοιχτός και διαθέσιμος απέναντι στο άγνωστο.

... στριφογύριζαν εικόνες από κείνα τα πρωινά που ξυπνούσα με μια διάθεση ακόμα και για να φοβηθώ, τέτοια χαρά δηλαδή, γιατί χαρά είναι το να αφεθείς ακόμα και στο ενδεχόμενο του φόβου, υπόθεση καρδιάς είναι, και ότι είναι υπόθεση καρδιάς έχει να κάνει με το πόσο προσφέρεσαι στον εαυτό σου. Δεν προσφερόμαστε, μου είπε, δεν τον χαιρόμαστε πια τον εαυτό μας, είπε μετά, ίσως γιατί προσπαθούμε να κρατηθούμε στην εικόνα που έχουμε χτίσει για μας, που έχουνε χτίσει οι άλλοι για μας αλλά αυτά δεν είναι αναπνοή, είναι λες και κάποιος μας κλέβει τζούρες από το οξυγόνο, κανένας δεν μας μαθαίνει τελικά πώς να αναπνέουμε.

... οι φόβοι δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε τον άλλο μας εαυτό, εκείνον που έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει, γιατί ο φοβισμένος στερείται εκπλήξεων, στερείται ξαφνιάσματος κι αν δεν ξαφνιάζεσαι πια, τότε μαραζώνεις. Αν δεν αφήνεις χώρο για την έκπληξη τότε βαραίνει μέσα σου το ανικανοποίητο και όταν πια γυρνάς πίσω δεν μετράς όμορφες στιγμές αλλά μικρές προδοσίες προς εσένα.

... να παλέψεις με τους δράκους σου και να τους κόβεις κάθε μέρα και από ένα κεφάλι, ώστε να μην ρουφάνε πια το δικό σου αέρα."

first snowfall

Ελένη Ξένου // Δανάη // photo k

στο καλό και να μας γράφεις

 Το 2012 μου πήρε πολλά και μου 'δωσε άλλα τόσα... γενικά η συναλλαγή πήγε σύννεφο. Χθες έμαθα πως υπάρχουν κλειδιά που έχουν χάσει τις πόρτες τους. Το 2013 να ψάξουμε να βρούμε τις πόρτες. Επίμονα.

Αγάπη.





Some things to be proud of,
some stuff to regret
Run down some dark alleys
in my own head
Something is changing, changing, changing

άκου

οι σταγόνες τις βροχής χαράζουν το τζάμι. απότομες γραμμές κοσμούν το σκοτεινό τοπίο. λίγο μετά χιόνι... πέφτει γλυκά. προσφέρει το κρύο του νερό στο παγωμένο έδαφος, στις πέτρες, στο πιο μικροσκοπικό λουλούδι...

εμένα ο ουρανός αυτός μου φτάνει













And if we are brave and confess
We're not in love anymore
We're united in our fuckedupness
*Naked upon the floor

// photo k

πάμε να δούμε τα φώτα;

 

χαράματα. ο δρόμος καθαρός. τον ξέπλυνες. δεν άφησες τίποτα. όχι δε μιλάω σε σένα. σε όλους τους εσένα μιλώ. βήματα αργά. ασταθή. παραπατώ. σε κάθε χαραμάδα αυτού του δρόμου αφήνω κάτι από σένα. κάθετι που μου χάρισες και το πήρες πίσω το χώνω σε μια τρύπα. σε μια λακούβα με λασπωμένο νερό. 

δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εδώ. δε με νοιάζει κιόλας. τώρα μου είναι αρκετό που σε κάθε πάτημα ανακαλύπτω κάτι καινούριο. κάτι που δεν ήξερα. είχα ξεχάσει πως είναι να μην ξέρεις. να παραπατάς και να μην αφορά κανένα τίποτα. αυτό είμαι τώρα. ξοδεύομαι. κοιτάζω ψηλά. γι' αυτά ζούμε ρε. για τη στιγμή που θ' ανάψουν όλα τα φώτα για πάρτη μας.

// photo k

είσαι η πόρτα στην άκρη του κόσμου

άκου να δεις
θα ξεκινήσω από την αρχή
όχι από αυτή την αρχή
την άλλη
δε θα σου πω μια ακόμη ιστορία
εδώ είναι η αρχή
οι δείκτες του ρολογιού στη θέση τους
φοράνε το μαύρο τους κουστούμι και περιμένουν
στέκονται κορδωμένοι σε στάση προσοχής
εσύ θα τους κουρδίσεις
εσύ θα κάνεις το μετά τώρα
λίγο πριν από αυτό το ένα σκούντημά σου
όλα μοιάζουν παγωμένα
σε καταστολή
βαθειά ανάσα και βουτιά στο πρώτο δευτερόλεπτο
εκεί
ακίνητη
τα άλλα θα γίνουν μόνα τους
σσσ
ξέρω εγώ
άκου με
τι κάνω εδώ τόσα χρόνια...
σήμερα κάτσε αναπαυτικά στο μικρό δαχτυλάκι του αριστερού χεριού μου
μηδένισες το κοντέρ
αιωρείσαι 



εν μέρει τσακισμένη, εν μέρει ολόκληρη, ξαναρχίζεις





the innocence of youth and the sound of major scales.

for my special one // photo k

Le Tigre

ξέρεις πόσο καιρός έχει περάσει; πέντε μήνες. ναι. πέντε. στο περίπου. στο θέλω δε θέλω. είσαι σαν τον δείκτη dow jones. μία πάνω μία κάτω. μία όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. ένα διάγραμμα με πάνω κάτω, επικεντρωμένο κυρίως στο προς τα κάτω. ζαλούρα. ένα διάγραμμα που το χ δίνει και το ψ παίρνει. που το χ παλεύει και το ψ έχει απλώσει την αρίδα του και κοιτά! ναι ρε. έτσι είναι! τι κοιτάς, ε; τι κοιτάς;
*One! Two! Three! Four! You got what you been asking for. 

@momentography // photos k

no signs no way no title

  she 

 
όταν μένεις ξανά μόνος, χρειάζεσαι χρόνο να αποκολληθείς από το ένα που είχες φτιάξει με τον άλλον. ο χρόνος είναι σύμμαχός σου σ' αυτό. να κάνεις απολογισμό. να αποχαιρετίσεις. να αφήσεις αυτό που τελείωσε να φύγει. να επιστρέψεις στο δικό σου ένα. η επούλωση της καρδιάς παίρνει χρόνο. δικαιούται να πάρει όσο χρόνο χρειάζεται. έχεις να συμμαζέψεις τόσα. να δεις ξανά όλες τις στιγμές. να να να... κι από που αρχίζεις... ποιο κομματάκι μαζέυεις πρώτο... αυτό είναι το πιο δύσκολο. η αρχή του τέλους. μετά όλα παίρνουν το "δρόμο" τους. ποιος είναι ο δρόμος στον αποχωρισμό; σε ποιο ακριβώς σημείο κοιτάς ξανά μπροστά; που είναι οι φωτεινοί σηματοδότες; πως. από που ξεκινώ; εσύ που πήρες ήδη ξανά το δρόμο. μου λες;

 he

Let's go! A storm is coming

 

four in the morning...
a few people walking at the tips of their toes...
strangled childish laughs and a silent wind.
trees are blocking the first sun rays.
seems like you are in a play, but it's just rest.
lie, breath, rest.*

 

  

 

 

αυτή η μουσική που κρυβόταν μέσα σου και ξάφνου βγήκε.
και ξάφνου ταίριαξε με κάθε μόριο του σώματός σου.
όχι του σώματός σου.
των συναισθημάτων σου.
ξάφνου βρήκες τον άγνωστο πομπό που ήσουν δέκτης τόσο καιρό. 

μπιπ μπιπ μπιπ.
ξάφνου.

*your hand in mine.the garden novels.live. // photos k

Desert

 

Ξέρεις τι θέλω; 

Να πέσω από ψηλά σ'αυτό το βράχο. 

Να πέσω πάνω του με όλη μου τη δύναμη.
Κομμάτια χίλια.

Να τον βάψω κόκκινο κι έπειτα να με πάρει το κύμα. 

Να χαιρετίσω μονάχα τους ψαράδες. 

Ένα βλέμμα να ρίξω και να φύγω. 

Έτσι. 

Χωρίς πολλά πολλά.

Δεν είμαι τρομαγμένος. Δεν είμαι τρομαγμένος για τίποτα. Όσο πιο πολύ υποφέρω, όσο πιο πολύ γελάω, ο κίνδυνος απλά αυξάνει την αγάπη μου. Γιατί την οξύνει, της δίνει νοστιμιά. Θα είμαι ο μοναδικός που χρειάζεσαι. Θα ζήσεις τη ζωή πιο όμορφα απ' ότι την ξεκίνησες. Μόνο ένα πράγμα μπορεί να σε ολοκληρώσει. H αγάπη.

And there|Sky|I found
A desert|Over and above|I found|Sky and deserts
And then|I found|Flames

The Reader //photos k

Ο αστροναύτης

Από μικρός ήξερε πως ήθελε μια μέρα να βρεθεί πάνω από τη γη.

Ήξερε καλά πως ήθελε να περπατήσει δίπλα στ' αστέρια.

Γι' αυτό του το εγχείρημα μάζευε για πολύ καιρό

τα κατάλληλα εργαλεία.

Ήθελε να είναι πανέτοιμος.

Να μην του λείψει τίποτα.

Στα χρόνια που περνούσαν είχε συλλέξει με μεγάλη προσοχή

όλα τα απαραίτητα.

Ίσως και κάποια που ήταν άχρηστα.

*πάντα μαζεύουμε άχρηστα όταν ποθούμε κάτι πολύ.

Τα άχρηστα έχουν την ικανότητα να τονίζουν
τη σημαντικότητα των χρήσιμων.

Έκρυβε με μεγάλη αγάπη τους θησαυρούς

που ήθελε να έχει μαζί του σ'αυτό το μεγάλο ταξίδι.

Και η μέρα του ταξιδιού έφτασε!

Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές.

Το σκάφος ήταν πανέτοιμο.

Ο άνεμος ήταν ούριος.

Η γάτα του νιαούριζε αλλοιώτικα.

Φόρεσε τη στολή του,

χαμογέλασε με ένα "δεν μπορεί να συμβαίνει σε μένα αυτό" χαμόγελο,

μπήκε στο σκάφος

έβαλε το χέρι πάνω στο μεγάλο κόκκινο κουμπί,

τα μάτια του δάκρυσαν,

χαμογέλασε πάλι,

έκλεισε τα μάτια,

σιγοτραγούδησε το αγαπημένο του τραγούδι,

άνοιξε τα μάτια,

βγήκε από το σκάφος,

έβγαλε τη στολή

και έφυγε.

Δεν ξαναγύρισε ποτέ στο εργαστήρι του.

Δεν μπήκε ποτέ ξανά στο σκάφος του.

Δε φόρεσε ποτέ ξανά στη στολή του.

Πολύ καιρό μετά ένας ταξιδιώτης βρήκε
αυτή τη φωτογραφία δίπλα στα άσπρα γάντια του.

dream No1 // don't be afraid // photo k