Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΟΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΟΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Please mind the distance

Πως μετράς την απόσταση;
Σε χιλιόμετρα,
παλάμες,
αναπνοές,
χάδια,
ηλεκτρόνια,
έτη,
ταχύτητα,
κενό,
απώλεια;
...
Σε *χαμένες στιγμές;

Σάββατο 17 Αυγούστου 2013

φιλιά χωρίς

"Ένας που ήξερα φιλούσε σα να φοβόταν μη χάσει το λεωφορείο κι ένας που ήθελα να ξέρω, σαν το άθροισμα των αριθμών της ημερομηνίας της άλωσης της Κωνσταντινούπολης - τα φιλιά του έγραφαν ιστορία, δηλαδή."

Χιλιάδες μοιρασμένα μα πόσα άραγε μένουν να θυμάσαι;






















// *text photo1. k

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013

έφτασε



υπάρχει κάτι που μας οδηγεί στους ανθρώπους που αγαπάμε. άλλες φορές βαδίζουμε με ορμή κατά πάνω τους και άλλες μια σαΐτα... ένα φιλί μας οδηγεί ή τους οδηγεί σε μας. όπως και να έχει, το σημαντικό είναι να υπάρχει ένα ισχυρό θέλω. ή μάλλον καλύτερα ΣΕ ΘΕΛΩ. τότε όλα παίρνουν το δρόμο τους. αν δεν υπάρχει, τότε έχουν πάρει λάθος δρόμο.

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Ο παππούς μου

Ο παππούς μου δεν είχε πολλές ρυτίδες. 90 σχεδόν χρόνια ο χρόνος δεν του χάραξε το πρόσωπο. Ήταν ευγενικός μαζί του. Ο παππούς μου ήταν αστείος. Πειραχτήρι μεγάλο. Όποτε μ' έβλεπε με μιαν ευχή ή μια μαντινάδα. Ο παππούς μου ήξερε να τραγουδά ιταλικά τραγούδια. Ήξερε καλά τα ιταλικά γιατί στην Κρήτη γνώρισε πολλούς ιταλούς. Ο παππούς μου έχασε τη μαμά του την Ανεζίνα, την ίδια ακριβώς στιγμή που ο ίδιος αντίκρυζε το πρώτο φως αυτού του κόσμου. Ο παππούς μου μεγάλωσε με την Ευπραξία και την αγάπησε πολύ. Ο παππούς μου ήξερε να λέει ιστορίες. Ο παππούς μου ήξερε να περιποιείτε τα μουρέλα, τα λιόδεντρα δηλαδή, και να μπολιάζει όπως κανείς άλλος. Ήταν υπομονετικός και χαρούμενος άνθρωπος. Αγαπούσε να πίνει, να περπατά και να γελά. Ο παππούς μου μας κοιτούσε πάντα με αγάπη και όταν πηγαίναμε σπίτι τους μας φίλευε σταφύλι. Ο παππούς μου πήγαινε στα χωράφια με το γάιδαρό του. Ο παππούς μου ήταν μπαμπάς της μαμάς μου και πολύ τον ευχαριστώ γι' αυτό. Από τον παππού μου πήρα το όνομά μου. Ο παππούς μου ήξερε να τραγουδά όλο τον ερωτόκριτο. Ο παππούς όταν ήταν μικιός κολυμπούσε, πήγαινε πολύ βαθιά και τον αναζητούσαν με τη βάρκα για να τον μαζέψουν. Κουζολό τον έλεγαν μα εκείνος έλεγε πως άλλοι δεν έχουν καθόλου κουζουλάδα. Εκτός από το όνομά του λένε πως έχω πάρει και την κουζουλάδα του. Ο παππούς μου τα τελευταία χρόνια δεν άκουγε καλά και όταν μιλούσαμε μας άκουγε όλη η γειτονιά. Ο παππούς μου δε με γνώριζε τις τελευταίες φορές, η όρασή του ήταν αδύναμη γιατί ήταν γλυκατζής, κι έτσι κάθε φορά του παρουσιαζόμουν. Ο παππούς μου καθόταν ήρεμος και όταν του έδινες φιλιά τα έκανε κατευθείαν δικά του με ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Ο παππούς μου έκανε για πολλά χρόνια συνεννοήσεις με τον Αγ. Πέτρο, όπως μας έλεγε, και του 'λεγε πως η ώρα δεν ήρθε ακόμα. Ο παππούς μου έζησε μια ζωή γεμάτη και έφυγε ήρεμος χθες για το μεγάλο ταξίδι. Πήγε να συναντήσει τη γιαγιά μετά από χρόνια. Καλό ταξίδι παππούλη μου.




//photo k

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

F for κορίτσι super ήρωα


στον ουρανό
στα σύννεφα
ανάμεσα στα δέντρα
πάνω στο πιο μικρούτσικο κλαδί
στην πιο δροσερή δροσοσταλίδα
στο πρώτο άνθος της αμυγδαλιάς
στην πινελιά της αγαπημένης μου ζωγραφιάς
στη γραμμή του βιβλίου που υπογράμμισα με μολύβι
καβάλα σε μια πυγολαμπίδα
στον αγρό με τα στάχυα
στο βαθύ μπλε της θάλασσας
στο πιο καλά κρυμμένο κοχύλι
πίσω από το αυτί
-που κατά βάθος μυτερό είναι-
στη ματιά τη λαμπερή
τη σπιρτόζικη
την ιδιαίτερη
τη σκοτεινή / μα τόσο φωτεινή
στη νότα που χοροπηδά μόλις την χαιρετάς

σ' όλα αυτά που σε συναντώ
στο κορίτσι
που ζωγραφίζει αλλόκοτα ουράνια τόξα

τη βαθειά εκτίμηση και αγάπη μου
με μπόλικη αστερόσκονη
(υπόκλιση)



// photo k

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

Σου 'κλουθεί μια πεταλούδα














είπε.
στάθηκε αμίλητος και παρατηρούσε. η παρουσία του έκανε τις γυναίκες να μείνουν αμίλητες κι αυτές. πάγωσε το χρόνο και έκανε δικιά του αυτή τη χρονική στιγμή. αφουγκράστηκε την ψυχή του νεκρού. ανακάλεσε στη μνήμη του τις κοινές χρονικές τους συναντήσεις. αυτό το ακίνητο σώμα κουβαλούσε κάποτε έναν άνθρωπο πράο, έντιμο, δοτικό. έμενε συχνά μόνος με τις μουσικές του, αφοσιωμένος στη δικιά του, προσωπική σχέση με το χρόνο και τις απολαύσεις του.
είναι...
πως μπορείς να αντιληφθείς πως αυτό το σώμα, που κάποτε ήταν ροδαλό με πνοή, είναι τώρα άκαμπτο και κρύο;

κύκλος.
και κάπου εκεί μια τελεία.
.






//photos k music inspiration by f

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

In my dreams


Before the fall rains come,
Let’s have one more picnic,
Now that the leaves are turning color
And the grass is still green in places.

Bread, cheese and some black grapes
Ought to be enough,
And a bottle of red wine to toast the crows
Puzzled to find us sitting here.

If it gets cold—and it will—I’ll hold you close.
Night will come early.
We’ll watch the sky, hoping for a full moon
To light our way home.

And if there isn’t one, we’ll put all our trust
In your book of matches
And my sense of direction
As we grope our way in the dark.

Charles Simic 



// photo k

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

F for Alex

Γίνεται να ταιριάζουν δυο χρώματα έτσι απλά;
Γίνεται το παιχνίδισμά τους να είναι από την αρχή τόσο ταιριαστό;
Κι εγώ δεν το 'ξερα, μα γίνεται!
Να. Είναι αυτό το κορίτσι.
Εμφανίστηκε μια μέρα μ'ένα πράσινο μπαλόνι στα χέρια και...
είναι από αυτές τις στιγμές που η ύπαρξη της χημείας επιβεβαιώνεται.
Που η αγκαλιά έχει νόημα από νωρίς.
Ξαφνικά μόνο αυτό το κορίτσι καταφέρνει να σε βγάλει από το βάλτο σου και τα σκοτεινά δρομάκια σου. Κρατάει ένα φως δυνατό. Και είναι τόσο ευγενική με αυτό... Το φως ολοένα να μεγαλώνει. Ψάχνει την άκρη του νήματος τόσο συνεσταλμένα... ξετυλίγεται αργά. Χώνεται στα σκοτεινά της σοκάκια και ανακαλύπτει αυτά που είχε κρυμμένα για καιρό. Και αυτό που βγαίνει από μέσα της πιο δυνατό μου μοιάζει. Το χελωνάκι βγαίνει από το καβούκι του και κάτω κρύβει ένα λιοντάρι. Χτενίζω τη χαίτη σου και προχωρώ μαζί σου. Ich bin hier. Verstehst du das?







// photos k

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

Kurz und Schön


I carry your heart with me (I carry it in my heart) I am never without it (anywhere I go you go, my dear; and whatever is done by only me is your doing, my darling)
I fear no fate (for you are my fate, my sweet) I want no world (for beautiful you are my world, my true) and it's you are whatever a moon has always meant and whatever a sun will always sing is you.
Here is the deepest secret nobody knows (here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows higher than the soul can hope or mind can hide) and this is the wonder that's keeping the stars apart. I carry your heart (I carry it in my heart).
ee cummings


// photo k

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Is this the place where my soul feels safe?


Ματιά αλλοιώτικα δοσμένη.





Is this the place where my soul feels safe
wrapped in paper page hidden in the second space
floors of woods and windows and silent grace

Come and walk with me in my melting sleep
I need to feel the wooden floor touching my naked feet
whisper songs with fairies stories from underneath

Count from one to ten keep your eyes closed until the end
then scream your nightmares loud out in the air

Come and dance with me in open streets with broken violins
keep the pavement down under your feet down
light the night with color scream noise noise
night is breaking drums are shaking
Stories from the floors ship travels without clocks
band plays on the road my skin is changing shape
and I roll into the place where my soul feels safe
and everything is melting into the sound of everything.


Music by Nefeli + Mολυβια-κομάντος // PHOTO BY ROGIER HOUWEN

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011

Do not stand at my grave and weep





















Do not stand at my grave and weep
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.




Mary Elizabeth Frye, 1932. She wrote it down on a brown paper shopping bag.
foto: Robert & Shana

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

P(e)ina


είναι

χορός
θέατρο
ζωή
αγάπη
ελευθερία
αγώνας
λαχτάρα
χαρά
απόγνωση
επανασύνδεση
ομορφιά
δύναμη

Η Pina Bausch ήταν και είναι όλα αυτά μαζί. Είναι, γιατί μοιράστηκε απλόχερα, εμπνέοντας τους μαθητές που εξελίσσονται και προχωράνε με την Pina μέσα τους.
Η ταινία είναι γεμάτη ζωή. H Pina είναι παρούσα μέσα σε άλλα σώματα. trailer



λογια του Wim Menders

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

Και τραγουδούν και χορεύουν-Νίκος Παπάζογλου



















Δανείζομαι τα λόγια της κόκκινής μου.

"αυτός έζησε.να μην τον κλαίμε.ούτε ορφανάκια άφησε.χιλιάδες χείλη είναι γονείς για τα τραγούδια του.τους άλλους,τους άλαλους,τους πέτρινους,ορφανοί από πάθος,άκληροι από έκφραση.Άσε με κάτω μωρέ!μάγκας!μάγκας!και στα δικά μας!"






Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

World spins madly on





















Χιλιόμετρα μακρυά ο νους και η καρδιά. Παύση μικρή από το κάθε μέρα. Σκέψη... Υπενθύμιση του 1. Που βρίσκεται η ισορροπία για να μην το χάσεις; Να μην το μπερδέψεις... Το πιο σημαντικό απ'ολα είναι η βάση. Σαν μία σβούρα. Το σταθερό της σημείο είναι ένα. Δυνατό. Ακλόνητο. Και ας γυρίζει εδώ κι εκεί. Κι ας αλλάζει ρυθμό και τρόπο στροβιλίσματος... Η βάση της δεν μετακινείται. Αν δεν υπάρχει αυτή ή αν αλλοιώνεται δεν μπορεί να κινηθεί. Δεν μπορεί να πάει πουθενά. Δεν μπορεί να παίξει, να μπερδεψει τα χρώματά της. Πέφτει εδώ κι εκεί άχαρα. Δεν έχει τίποτα να προσφέρει πέρα από μια παραφωνία και μια άγαρμπη κίνηση. Ενισχύω τη βάση μου περιμένοντας την επιστροφή. Το φιλί. Εσένα.



Thought of You from Ryan J Woodward on Vimeo.

posted on the 12th not the 7th of April. ;)

Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

Παιχνίδι για δύο

το εγώ
το πλησίασμα
η δοκιμή
ο ρόλος
το άγγιγμα
το εσύ
τα βήματα
το πάρε δώσε
η μάχη
η διεκδίκηση
ο έρωτας
το παιχνίδι
η σχέση
ο φόβος
το εμείς
το λάθος
ο θυμός
η συγγνώμη
η αναμονή
το μαζί
η αγκαλιά
το παιχνίδι μας



Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010

Sound of silence my love

Οι Detektivbyrån είναι ένας ήχος που δε θυμάμαι καν πως έφτασε στ' αυτιά μου! Θυμάμαι μονάχα πως άγγιξε κάτι εντός εκτός και επί τα αυτά! Πως με ταξίδεψε. Με σήκωσε στις μύτες των ποδιών και με έβαλε στο χορό. Πως με τράβηξε σε μια θεατρική ατμόσφαιρα. Σ' ένα παραμύθι. Με καλούς και κακούς. Με δράση. Όχι σαν εκείνα που όλα προχωρούν πάνω σε μια αυστηρή γραμμή, σ' ένα προκαθορισμένο άξονα που θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Με περιπέτεια. Με αισιοδοξία. Με απαισιοδοξία. Με μυστήριο.





more





ο ήχος αφιερωμένος στη στιγμή της βδομάδας που όλα πήγαν καλά...

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010