Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011

Do not stand at my grave and weep





















Do not stand at my grave and weep
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.




Mary Elizabeth Frye, 1932. She wrote it down on a brown paper shopping bag.
foto: Robert & Shana

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

Νικ όλα*

Οι κάποιες φορές έρχονται να μου υπενθυμίσουν πως η συνταγή είναι απλή.
Ένα τραγούδι, κάποια γενέθλια, δύο κοκτέιλ και άνθρωποι. Άνθρωποι όχι σε θέση επίθεσης. Άνθρωποι σε θέση αποδοχής. Ίσως και σε καμία θέση. Θέσης απροσδιόριστης. Αυτής της θέσης που σε παρατά κι εσένα αφημένο στα άστρα και στο φεγγάρι. Σε θέση όπου ποτέ δεν το έχεις ματαδεί. Εκέι που το φεγγάρι φαίνεται αλλοιώτικο και πρωτοειδομένο. Μόνο για πάρτη σου. Κάτω από μια ελία.
Το άλογάκι μόνο. Όχι. δεν περιμένει κάποιον πρίγκιπα. Οι πρίγκιπες μας τέλειωσαν του το 'πα κι αυτό συνέχισε να κουνιέται στο ρυθμό του. Σαν πάντα να 'ξερε. Το αλογάκι ξέρει.


Under blue moon I saw you
So soon you’ll take me
Up in your arms
Too late to beg you or cancel it
Though I know it must be the killing time
Unwillingly mine



*άτυπα ένα F for feelings για τον Νικόλα, τον αυθορμητισμό του και την εφυία του.

// photo k

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

Lost things


Ασύντακτες μέρες σε επανάληψη
τις κουρτίνες έκλεινα νωρίς
η τσάκιση γνώριμη από μικρή
τώρα αναμασάω ταξίδια
μιας ανεπίστρεπτης χαράς
κι ο λόγος χάνεται
-κάποτε χανόμουν στο λόγο-
άρα μεγαλώνω άθελα
ενώ θέλω τις μαρτυρίες
άσπιλων πουλιών
Διαβάζω τα χέρια μου
μα δεν τα θυμάμαι
κλονισμένη παρουσία
καθρεφτισμένη σε αντανάκλαση
αντί για κάτι από αστροφεγγιά
και την ματιά των Αμαζόνων
έτσι η σκέψη δίχως διακόπτη
η ζωή να υποτάσσεται
η ρόδα που όλο προχωρά
κι εγώ αυτή
που πάντα δεν ήμουν





...πράγματα που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να βγουν στο κέντρο της σκηνής.


"Εγώ αυτή", Προσωπικά (Υπο)κείμενα, Ελίνα Τραϊφόρου


// photo k

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2011

In a landscape


We need not destroy the past; it is gone.



John Cage


// photo k

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

F for manikin


είναι που σε συναντώ παντού.
είναι που όταν σε συναντώ με εικόνες και μουσικές μου λείπεις πιο πολύ.
κι ας σ' έχω εκεί δίπλα μου μ' έναν ήχο, μια μυρωδία σου.
είναι που φτιάχνουμε μαζί εικόνες και δικές μας στιγμές.
είναι η θέση που βρίσκω πλάι σου πιο γνώριμη και τόσο απαραίτητη.
η δικιά μου θέση.
είναι που όταν λείπεις, λείπεις πιο πολύ από το λείπεις το κανονικό.
είναι που δεν υπάρχει κανονικό. μόνο αλλοιώτικο.
είναι που καμιά φορά δυσκολεύομαι να πιστέψω πως είναι αλήθεια.

κλείνω τα μάτια.
κρατώ το χέρι σου.
και περπατώ μαζί σου.


Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

όλα και τίποτα


Δεν σ' αγαπώ και σ' αγαπώ το ξέρεις
αφού δυο τρόπους έχει πάντοτε η ζωή
η κάθε λέξη είναι φτερούγα της σιωπής
και το μισό της φλόγας είναι πάγος.

Κι αν σ' αγαπώ είναι μόνο γιατί θέλω
να μπω στην απεραντοσύνη απ' την αρχή
κι η αγάπη μου ποτέ πια να μην πάψει
είναι γι' αυτό που πια δεν σ' αγαπώ.

Δεν σ' αγαπώ και σ' αγαπώ σαν να 'χα
της ευτυχίας το κλειδί στα χέρια
κι ένα κακό κι αβέβαιο πεπρωμένο.

Η αγάπη μου κρύβει διπλό τον πόθο
γι' αυτό και δεν σε θέλω όταν σε θέλω
γι' αυτό και σ' αγαπώ όταν σ' αγαπώ.





Gfive

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

1+1=3

Εκ νέου υπολογισμοί...
1+1=3
Γιατί το καινούριο μας που θα δημιουργήσει τελικά το σύνολο(3) πρέπει να μην αναιρεί ούτε το ένα σου, ούτε το ένα μου!


"Ο έρωτας βγάζει από την απομόνωση της την ατομική προσωπικότητα και την οδηγεί στην πληρότητα του "εμείς". Η ιδέα του μισού πορτοκαλιού, η φαντασίωση του ζευγαριού ως ενότητα, στηρίζεται σ' αυτήν την αντίληψη, ότι είμαι ένα με τον άλλον... ότι και οι δύο παραιτούμαστε από την ταυτότητά μας για να δημιουργήσουμε ένα ανώτερο εγώ, υψηλότερο και πιο ισχυρό." (Χόρχε Μπουκάι)

Φως στο τούνελ!

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

F for nio


Όλες σχεδόν οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτό το κορίτσι. Όποια εικόνα κι αν ξεθάψει η μνήμη μου σε κάποιο σημείο της, δίπλα μου, πιο πίσω ή πιο μπροστά είναι κι εκείνη. Οι φωτογραφίες από τα παιδικά μου χρόνια έχουν πάντα κι εκείνη. Μ' ένα χαμόγελο. Απ' την καρδιά της.
Αν και χαρακτήρες που στη βάση τους είμαστε η δύση και η ανατολή, μέρη όμως πάντα της ίδιας πυξίδας, αν και με δυσκόλεψε με την κριτική στάση απέναντι στο δικό μου διαφορετικό απ' τον δικό της τρόπο, όλα τα έκανε και τα κάνει με αγάπη. Είναι από τους ανθρώπους που η μεγαλοψυχία της είναι απέραντη και η δύναμή της μεγάλη.
Είναι που φτιάχναμε περίπτερα στον κήπο μας, και χτίζαμε ολημερίς το σπιτάκι μας στον κήπο που πάντα γκρεμιζόταν. Και μόνο όνειρο έμεινε. Είναι που οι εξερευνήσεις μας κρατούσαν ώρες. Είναι που πάντα τρέχαμε στα χωράφια κι αν δεις τα γόνατά μας, τα ίδια σημάδια έχουν! Είναι που σπάγαμε το σπίτι κάθε φορά που μαλώναμε. Τίποτα δεν αφήναμε όρθιο. Είναι που παλεύαμε, αγοροκόριτσα και οι δυο, μέχρι τελικής πτώσης και πάντα ίσες βγαίναμε. Ίσες κι αλλοιώτικες. Είναι που πάντα την έριχνα στις δουλειές του σπιτιού. Είναι που φτιάχναμε κόσμους φανταστικούς. Μαζί. Είναι που μ' έδιωχνε για να διαβάσει για πανελλήνιες. Και θύμωνα που ξαφνικά με ξέκοβε. Είναι που μου δωσε το μισό της κρεβάτι τους πρώτους μήνες των φοιτητικών μου χρόνων. Και καυγαδίζαμε ξανά και ξανά για χρόνια πολλά, μην μπορώντας να δεχτεί η μια της άλλης τη διαφορετικότητα. Μας πήρε καιρό να ηρεμήσουμε. Να λείψει η μια στην άλλη. Ίσως και πάντα να μας λείπαμε μα θέλαμε χρόνο. Να μεγαλώσουμε. Και όταν παντρεύτηκε αποχαιρέτησα μαζί της την παιδική μας ηλικία.
Είναι που ξέρει ν' αγαπά. Και την αγάπη αυτή τη δίνει απλόχερα τώρα στο παιδί της. Και είναι ευτυχισμένο. Γελαστό και ζωηρό. Χορτάτο. Είναι αυτό που ήταν κι εκείνη σαν παιδί.
Κι είναι καμιά φορά όταν κοιμόμαστε πλάι πλάι στο κρεβάτι μαζί, σαν τότε που είμασταν παιδιά. Θα μιλήσουμε ψιθυριστά. Θα μοιραστούμε μυστικά. Θα γελάσουμε σιγανά, μη μας ακούσει ο μπαμπάς και η μαμά. Ίδια.
Στο κορίτσι που ήταν συνοδοιπόρος στα παιδικά μου χρόνια και που η λέξη αγάπη για εκείνην μου ακούγεται λίγη.


activated feelings

Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

πίνω στο 4. μόνη σε ζυγό αριθμό.


Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι έχεις πάντα την ελπίδα πως όλα θα είναι ιδανικά. Κουβαλάς αναμνήσεις από προηγούμενα τολμήματά σου. Έχεις την πυξίδα σου και σύμφωνα με αυτή βαδίζεις. Κι αν κάπου μπερδευτείς κοιτάς ξανά την πυξίδα σου. Ξαναβρίσκεις τον προσανατολισμό σου. Και χάνεσαι και βρίσκεσαι ξανά. Αν όμως χάσεις την πυξίδα σου; Αν σπάσει; Αν χαλάσει; Αν... Τότε τι κάνεις; Πως βρίσκεις πάλι το μονοπάτι σου; Κοιτάς τ' αστέρια. Τ' αστέρια λένε πάντα την αλήθεια. Πάντα ξέρουν το δρόμο. Και πρέπει να τα εμπιστευτείς. Κι αν τύχει κάποιο βράδυ κι έχει συννεφιά ακούς τους χτύπους της καρδιά σου. Και πας εκεί που την ακούς πιο δυνατά. Τέσσερις μήνες μέχρι πριν από λίγες ώρες. Η καρδιά θυμωμένη. Δεν ακούω καθαρά. Ο σεβασμός των συναισθημάτων, των απλόχερα δοσμένων για μένα είναι η άλφαβήτα. Είναι η βάση. Είναι το σημαντικό. Όταν κλονίζεται τα πράγματα δυσκολεύουν. Όταν εξηγώ τα αυτονόητα τα πράγματα δυσκολεύουν πιο πολύ. Χάνω την πυξίδα, τ' αστέρια και τη σύνδεση με την καρδιά. Και σταματώ. Οι παύσεις είναι τόσο σημαντικές κάποιες φορές... -


// photo k

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011

Μistakes in real time




χθες βράδυ στο όνειρό μου αποκεφάλιζαν ένα νάνο. κίνηση αργή, με ένταση και ορμή. η λεπίδα κοφτερή. κινήθηκε αργά, κόβοντας κάθε ένωση του σώματος με το κεφάλι. ξέχωρα πράγματα τα δυο τους. σαν να 'ταν από πάντοτε έτσι. χωρίς καμία επαφή. ξέρεις... τα όπλα πάντοτε πονάνε. και πόνεσε πολύ. και μάτωσε. και ξύπνησα. ο νάνος μου νεκρός. εγώ κομμένη στα δυο. προσπαθώ να επιστρέψω στη μήτρα. στην αρχή. με πόνο πολύ. το λευκό μου φόρεμα ματωμένο. σκοτάδι.





painting by Jeremy Geddes