Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

Κακοκαιρία



Μια και με γράψανε φονιά
πήρα τους δρόμους παγανιά
και τη ζωή σεργιάνι
κακό να κάνω στους κακούς
που εσύ μονάχα τους ακούς
μα ο νους σου δεν τους βάνει

Στην ξενιτιά που 'χα βρεθεί
με το 'να χέρι στο σπαθί
και τ' άλλο στο βαγγέλιο
είδα μανάδες κι ορφανά
κι είπα το δάκρυ που πονά
να τους το κάνω γέλιο

Μα τώρα που έφτασε η στιγμή
να κλείσουν οι λογαριασμοί
ποιος τάχα θα μπορέσει
να δει πως είχα μια καρδιά
σαν της αγάπης τα παιδιά
και να με συγχωρέσει;

Νίκος Γκάτσος



//photo k

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011

Χαμένη αδρεναλίνη*



η απόφαση
η δύναμη
η τόλμη
η πτώση
η ζωή των άλλων
πόση αδρεναλίνη αντέχω στη ζωή μου;



*Η αδρεναλίνη (adrenaline) είναι μια ορμόνη που εκκρίνεται από τον μυελό των επινεφριδίων. Η αδρεναλίνη ενεργοποιεί τον μηχανισμό διάσπασης του γλυκογόνου που βρίσκεται στο ήπαρ και έτσι αυξάνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ενεργοποιεί τα ελεύθερα λιπαρά οξέα και προκαλεί μια μεγάλη ποικιλία αντιδράσεων στο καρδιαγγειακό και στο μυϊκό σύστημα. Αυτές οι δράσεις της αποβλέπουν κατά κύριο λόγο στην κινητοποίηση του οργανισμού για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης ή μιας απειλής.

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Is this the place where my soul feels safe?


Ματιά αλλοιώτικα δοσμένη.





Is this the place where my soul feels safe
wrapped in paper page hidden in the second space
floors of woods and windows and silent grace

Come and walk with me in my melting sleep
I need to feel the wooden floor touching my naked feet
whisper songs with fairies stories from underneath

Count from one to ten keep your eyes closed until the end
then scream your nightmares loud out in the air

Come and dance with me in open streets with broken violins
keep the pavement down under your feet down
light the night with color scream noise noise
night is breaking drums are shaking
Stories from the floors ship travels without clocks
band plays on the road my skin is changing shape
and I roll into the place where my soul feels safe
and everything is melting into the sound of everything.


Music by Nefeli + Mολυβια-κομάντος // PHOTO BY ROGIER HOUWEN

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

[W]hole



Stop showing
You love me
A little at a time.

Stop saying
You care
Bit by bit.

Stop keeping
Me here
For tiny pieces of time.

Because I need
All of you
Not piece by piece.

I love
All of you
Not just some parts of you.

So love all of me
All the way
All the time.

Or let all of me go
All at once
For good.



poem Katrina Wendt // photo k from APhF11

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

Out in the streets


πολυδιάστατη ανεξάντλητη μαγική google

γι'αυτούς που το μυαλό και το σώμα είναι διαρκώς σε κίνηση

rock on!

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

τα δύο φ



Κρατάς το μολύβι
γραμμή μαύρη
γραμμή λευκή
πότε στα σύννεφα
πότε στο πουθενά
ταλάντωση
μουτζούρες και πάλι χρώματα και σχήματα συγκεκριμένα
καθαρά
λατρεμένα
λαμπερά
τα σχήματά σου -και τα θαμπά-
είναι άρτια, είναι γεμάτα όσο δεν πάει.
σκούπισε τα μάτια.

Δύο όψεις πάντα.
Δύο πράγματα μαζί.
Ευτυχισμένη και λαβωμένη.
Μαζί και χώρια.
Κορίτσι και γυναίκα.
Με το τελευταίο 2 πλάι σου.

2+1 τραγούδια





χρόνια γεμάτα :)

for f // photo k

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Το παιχνίδι της ζωής

Η παρτίδα είναι ολάκερη δικιά μας.
Η επόμενη κίνηση απ' το δικό μας χέρι.
Η σκακιέρα σταθερή στη θέση της περιμένει το επόμενο βήμα.
Κι όταν η παρτίδα διακόπτεται απρόσμενα...
Η ζωή μας υπερβαίνει.
Η ζωή παύει να είναι ζωή.

Ίσως πρέπει να μάθεις να μη βγάζεις συμπεράσματα
σχετικά με το αποτελέσμα πριν τελειώσει το παιχνίδι. Χορχε Μπουκάι




για τον Πλάτωνα που έφυγε απρόσμενα. νωρίς

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

Begin

Let's say... since you were a little
and you always dreamed of someday getting a lion,
and you wait you wait you wait you wait
and the lion doesn't come
and along comes a giraffe.
You can be alone
or you can be with a giraffe
[and waiting for the lion].





-What happens now?
-I don't know.
-How is that work?


The beginners


// photo k from APh11

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

In a broken dream


The funny thing about fairy tales, is that we forget about them so fast
And we grow up, we buy things, we build up fences
We sell our innocence and forget our dreams
We forget who we are in order to be something we're not
And we'll keep believing in this so called truths, until we forget how to live
Or until we open our eyes, and wake up.
// Loic Wirth

special thanks to georgia // photo k