72*

- Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι;
- Ναι αμέ!
- Θα μιλάμε για ώρες, θα βγαίνουμε μαζί, θα γελάμε...
- Και μετά;
- Και μετά όποιος ερωτευτεί χάνει...

//photo k

σπασμένη ντισκομπάλα

τα τελευταία βράδια ένα σωρό όνειρα. πόρτες ανοιχτές. πόρτες κλειστές. σκοτεινά τοπία. υγρασία. τα λόγια μιας μεθυσμένης βραδιάς να τριγυρνάνε στο μυαλό μου. όταν κάποια στιγμή θα είμαι μακρυά, τόσο που δε θα μ' αγγίζεις, όταν θα δεις το φωτεινό σκοτάδι μου, ίσως να πάψεις να είσαι θυμωμένος μαζί μου. το πάρτυ τελείωσε. σαπίλα και ένα σπασμένο φως. αυτά έμειναν. όταν θα φύγω μακρυά. τότε.

"θα προτιμούσα να μάθω από ένα πουλί πως να τραγουδάω παρά να διδάξω δέκα χιλιάδες αστέρια πως να μη χορεύουν"

e.e cummings // photo k

νόμιζα

we own the sky // secrets from the winds // burnt *stars crying

//photo k

bottop

 

I know the bottom, she says.
I know it with my great tap root:
It is what you fear.
I do not fear it: I have been there.

// Sylvia Plath

Οξυγόνω 2013

Το 2013 με βρήκε να μου διηγείσαι παραμύθια. Να μου λες ιστορίες γεμάτες φόβο. Αυτό το τέρας που συχνά με παρασέρνει και με πάει στα δικά του μονοπάτια. Κι εγώ, άβουλη, να ακολουθώ με χέρια τρεμάμενα. Κι εγώ, κι εσύ που συχνά αρνείσαι να το δεις... Τι να τον κάνω τον φόβο; Από που να τον πιάσω; Είναι και τ' άλλο. Όταν φοβάμαι, κάποιοι δε με πιστεύουν. Είναι που δείχνω ατρόμητη. Ξέρεις τι νομίζω τελικά; Ο καθένας μας έχει να αντιμετωπίσει τόσους φόβους που δεν έχει χρόνο για τον φόβο του άλλου. Κουραστήκαμε. Κλείστηκε ο καθένας στο σπιρτόκουτό του, στο μικρόκοσμό του, έβγαλε το σπαθάκι και χραπ χραπ, μάχεται. Κάποιοι έχουν χάσει το σπαθί τους. Κάποιοι κλείνουν τα μάτια. Κάποιοι αφήνουν το σπιρτόκουτό τους αραχνιασμένο, δεν πατούν καν, κι έχει εγκατασταθεί για τα καλά ο δράκος εκεί. Εγώ; Τι εγώ; Δεν ξέρω πια. Μη με ρωτάς. Τα βασικά αναζητώ.

 "όλοι έχουμε ένα τρίτο μάτι που μόνο κλαίει"

"Ο χτύπος της καρδιάς την ώρα που πετάς δεν έχει λόγια, μου είπε και εννοούσε πως ακόμα κι’ αν μεγαλώνοντας έχουμε μάθει να ερμηνεύουμε και να αναλύουμε τις σκέψεις μας, τίποτα δεν είμαστε ικανοί να πούμε όταν επιστρέφουμε εκεί όπου και τα βασικά μας. Εκεί όπου δεν είναι θέμα σκέψης αλλά συνειδητής απόφασης να μένεις απροφύλακτος, ανοιχτός και διαθέσιμος απέναντι στο άγνωστο.

... στριφογύριζαν εικόνες από κείνα τα πρωινά που ξυπνούσα με μια διάθεση ακόμα και για να φοβηθώ, τέτοια χαρά δηλαδή, γιατί χαρά είναι το να αφεθείς ακόμα και στο ενδεχόμενο του φόβου, υπόθεση καρδιάς είναι, και ότι είναι υπόθεση καρδιάς έχει να κάνει με το πόσο προσφέρεσαι στον εαυτό σου. Δεν προσφερόμαστε, μου είπε, δεν τον χαιρόμαστε πια τον εαυτό μας, είπε μετά, ίσως γιατί προσπαθούμε να κρατηθούμε στην εικόνα που έχουμε χτίσει για μας, που έχουνε χτίσει οι άλλοι για μας αλλά αυτά δεν είναι αναπνοή, είναι λες και κάποιος μας κλέβει τζούρες από το οξυγόνο, κανένας δεν μας μαθαίνει τελικά πώς να αναπνέουμε.

... οι φόβοι δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε τον άλλο μας εαυτό, εκείνον που έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει, γιατί ο φοβισμένος στερείται εκπλήξεων, στερείται ξαφνιάσματος κι αν δεν ξαφνιάζεσαι πια, τότε μαραζώνεις. Αν δεν αφήνεις χώρο για την έκπληξη τότε βαραίνει μέσα σου το ανικανοποίητο και όταν πια γυρνάς πίσω δεν μετράς όμορφες στιγμές αλλά μικρές προδοσίες προς εσένα.

... να παλέψεις με τους δράκους σου και να τους κόβεις κάθε μέρα και από ένα κεφάλι, ώστε να μην ρουφάνε πια το δικό σου αέρα."

first snowfall

Ελένη Ξένου // Δανάη // photo k

στο καλό και να μας γράφεις

 Το 2012 μου πήρε πολλά και μου 'δωσε άλλα τόσα... γενικά η συναλλαγή πήγε σύννεφο. Χθες έμαθα πως υπάρχουν κλειδιά που έχουν χάσει τις πόρτες τους. Το 2013 να ψάξουμε να βρούμε τις πόρτες. Επίμονα.

Αγάπη.





Some things to be proud of,
some stuff to regret
Run down some dark alleys
in my own head
Something is changing, changing, changing

άκου

οι σταγόνες τις βροχής χαράζουν το τζάμι. απότομες γραμμές κοσμούν το σκοτεινό τοπίο. λίγο μετά χιόνι... πέφτει γλυκά. προσφέρει το κρύο του νερό στο παγωμένο έδαφος, στις πέτρες, στο πιο μικροσκοπικό λουλούδι...

εμένα ο ουρανός αυτός μου φτάνει













And if we are brave and confess
We're not in love anymore
We're united in our fuckedupness
*Naked upon the floor

// photo k

να σε δω λίγο πριν

//photo k

αλλού

Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη,
κι είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα.
Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία για αργότερα.
Κι η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, κι ο καθένας μας πεθαίνει απασχολημένος.

Επίκουρος // photo k

πάμε να δούμε τα φώτα;

 

χαράματα. ο δρόμος καθαρός. τον ξέπλυνες. δεν άφησες τίποτα. όχι δε μιλάω σε σένα. σε όλους τους εσένα μιλώ. βήματα αργά. ασταθή. παραπατώ. σε κάθε χαραμάδα αυτού του δρόμου αφήνω κάτι από σένα. κάθετι που μου χάρισες και το πήρες πίσω το χώνω σε μια τρύπα. σε μια λακούβα με λασπωμένο νερό. 

δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εδώ. δε με νοιάζει κιόλας. τώρα μου είναι αρκετό που σε κάθε πάτημα ανακαλύπτω κάτι καινούριο. κάτι που δεν ήξερα. είχα ξεχάσει πως είναι να μην ξέρεις. να παραπατάς και να μην αφορά κανένα τίποτα. αυτό είμαι τώρα. ξοδεύομαι. κοιτάζω ψηλά. γι' αυτά ζούμε ρε. για τη στιγμή που θ' ανάψουν όλα τα φώτα για πάρτη μας.

// photo k