ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ

Βρέθηκα το σαββατοκύριακο σε ένα εκπαιδευτικό διήμερο του Ερυθρού Σταυρού. Μου θύμησαν τους τρέις σωματοφύλακες! Στον αριθμό διέφεραν μονάχα αισθητά! Εκεί έχουν μαζευτεί άνθρωποι που θέλουν να βοηθούν άλλους ανθρώπους χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Αφιερώνουν τον πολύτιμο προσωπικό τους χρόνο για να εκπαιδευτούν και εν καιρώ να βοηθήσουν σε κατάσταση ανάγκης! ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ!

Τσίμπησα μάλιστα κι εγώ 1-2 μαθηματάκια που νομίζω πως θα ήταν καλό να τα γνωρίζουμε όλοι, γιατί πολλά συμβαίνουν... Όσο περισσότερα μαθαίνουμε τόσο πιο ασφαλή κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου. Έμαθα τεχνητή αναπνοή. Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι δύσκολο. Είναι απλό και μπορεί να σώσεις τη ζωή κάποιου. Μπορεί επίσης να χρειαστεί να απεγκλωβίσεις κάποιον από ένα αυτοκίνητο! Σε μεγαλούπολη ζούμε! Τόσα συμβαίνουν! Μάθε το! Δεν είναι κόπος! Βάλτε κύριε υπουργέ τέτοιο μάθημα στο σχολείο!

Ήταν ωραία που λες εκεί. Μ' αρέσουν οι ομάδες που έχουν κοινούς στόχους. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που προσφέρουν ότι μπορούν (και το λίγο μας κάνει). Και παίξαμε, και γνωρίσαμε καινούριους ανθρώπους και ζήσαμε καινούριες εμπειρίες και γελάσαμε και γεμίσαμε μπαταρίες... και δεν πειράζει που δε λιώσαμε στο κρεβάτι το σαββατοκύριακο. Πήραμε πολλά περισσότερα. Ευχαριστούμε πολύ τα καλά κόκκινα ανθρωπάκια! Και στα δικά μας!

photos k

DOC FEST ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Tu turu turu tuturu tuturu...

Οδυσσέας Ιωάννου στο ραδιόφωνο και -κάλλιο αργά παρά ποτέ- 2-3 λογάκια για το Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη, που έλαβε χώρο δυο σαββατοκύριακα πριν! Έτσι κι αλλιώς το 'χασες φέτος! Ένα μικρό feedback για να ξέρεις και να μην το χάσεις επ' ουδενί του χρόνου!

Έχει κάτι αυτή η πόλη ρε παιδί μου. Πώς να το κάνουμε! Δεν ξέρω βέβαια. Ίσως να νιώθω έτσι επειδή την πετυχαίνω συνήθως ντυμένη στα φεστιβαλικά της ρούχα. Και τη βόλτα σου θα κάνεις, και ωραίο φαγητό θα φας σε πολύ καλές τιμές και τα κρασάκια σου θα πιεις στο Μπιτ Μπαζάρ (σσσ ¨το παζάρι του τίποτα”, ωραία ονομασία, ε;)... απ' όλα...

Φτάνω λοιπόν κακήν κακώς με το λεωφορείο (όποιος δεν έχει μυαλό και δεν κλείνει εισιτήρια νωρίς για τρένο, αυτά παθαίνει), αφήνω τα πράγματά μου σε κεντρικό σπίτι της Θεσσαλονίκης (α! ακριβή διεύθυνση δε δίνω, μην επιμένεις) και βρίσκω το Γιάννη. Ξέρει, ξέρει αυτός που να με πάει! Μια τσέχικη μπύρα είναι ότι πρέπει μετά από ένα πολύωρο ταξίδι! Μπλα μπλα και νέα μετά από πολλά χρόνια και οι μπύρες μαζεύονται... Αυτοί οι Τσέχοι ξέρουν από μπύρα! Μπράβο τους! Και η βόλτα συνεχίζεται παρόλο που ο καιρός δε λέει να μας αφήσει σε χλωρό κλαρί! Είναι μαζεμένη όμως η Θεσσαλονίκη. Όλα κοντά είναι! Και από μπαράκια και τα συναφή, δεν μπορώ να πω οι Θεσσαλονικείς ξέρουν. Ύπνος, ύπνος μετά! Το φεστιβάλ με περιμένει αύριο.

Αργώ, αλλά καταφέρνω να σηκωθώ το μεσημέρι για να τρέξω για ταινία! Φτάνω στις αποθήκες στο λιμάνι -διαμορφωμένοι χώροι που γίνονται εκθέσεις και προβολές-, πιάνω το πρόγραμμα στα χέρια μου και... Τι να διαλέξω; Ένα σωρό ταινίες και -άμαθη εγώ σε ντοκιμαντέρ, πέραν αυτά του σκάι-, πελαγώνω. Ευτυχώς είναι εκεί η Χρύσα -φίλη, φίλου, τρελό φεστιβαλικό μούτρο- που δίνει τα φώτα της και τις προτάσεις τις και λίγο από της υποθέσεις, λίγο από τη μυρωδιά, αποφασίζουμε και κάνουμε το παρθενικό μας βάφτισμα με το “Ρενέ. Το ημερολόγιο ενός λησμονημένου” της Τσέχου σκηνοθέτη Helena Τrestikova (με κυνηγάει η Τσεχία στη Θεσσαλονίκη). Η κυρία αυτή λοιπόν σκηνοθέτης καταγράφει από το ημερολόγιο ενός εγκληματία (με κλοπές κυρίως ασχολείτο ο άνθρωπος), τα πολλά μπες-βγες στη φυλακή, που έκανε σε μία περίοδο 20 χρόνων. Αυτό γι αυτόν ήταν τρόπος ζωής! Έτσι έμαθε. Μου τράβηξε το ενδιαφέρον γιατί ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Φαντάζομαι βέβαια και τη δυσκολία των γυρισμάτων. Δεν είμαι σίγουρη όμως αν πιο καλοστημένες σκηνές σε βγάζουν από τα όρια του ντοκιμαντέρ!

Φαγητό επειγόντως! Μια λέξη. Χ ρ υ σ ό ψ α ρ ο. Μη διστάσετε να δοκιμάσετε το πιάτο ημέρας που συστήνει η γλυκύτατη σερβιτόρα! Εμπιστευθείτε την! Κάτι παραπάνω ξέρει! Αυτό είναι λοιπόν το ωραίο με αυτά τα φεστιβάλ. Βόλτα, ταινία, φαγητό και πάλι ταινία. Όχι όμως και στην περίπτωση μας γιατί παραφάγαμε και τα βλέφαρα βάρυναν. Αύριο, αύριο... περισσότερες ταινίες αύριο... ζζζζ...

Και του δώσαμε και κατάλαβε την επομένη. Πήραμε την εκδίκησή μας! Άλλωστε ο καιρός σε έσπρωχνε να χωθείς κάπου. Φτάνουμε στο Goethe Institut. Μπαίνουμε στην αίθουσα. Αφίσα του Fassbinder (αγαπημένος σκηνοθέτης φίλου). Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου... Ξεκινάει η προβολή. ¨Kites”, του Beata Dzianowicz από την Πολωνία. Ο σκηνοθέτης βρέθηκε στην Καμπούλ, μοίρασε σε σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνών κάμερες και τους ζήτησε να καταγράψουν εικόνες από την καθημερινότητα της Καμπούλ. Η λάμψη στα μάτια των παιδιών γι αυτό το καινούριο που λέγεται κινηματογράφος ήταν αρκετή για να συμπαθήσεις όλη την ιδέα. Ο Beata συνέθεσε εικόνες και μουσικές και έφτιαξε ένα μωσαϊκό της Καμπουλακιανής ζωής. Διάλειμμα. Καφές και σοκολάτα από την μεγάλη συλλογή Milka, και γρήγορα μέσα στην αίθουσα για την καλύτερη στιγμή του διημέρου. “Bloody Mondays & Srawberry Pies”, της Coco Schrijber, Νetherlands. Πώς αντιλαμβάνεται το χρόνο ένας χρηματιστής της Γουόλ Στρίτ, ένας άστεγος, ένας νομάς στη έρημο, ένας ζωγράφος που τον ζωγραφίζει, η τελευταία κατάσκοπος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πρώτη έφηβη δολοφόνος σε σχολείο (που πυροβολεί 16 άτομα επειδή μισεί τις Δευτέρες); Ποιος είναι ο ρόλος της ανίας στη ζωή μας; Η φωνή του John Malkovich στο background σε αποσπάσματα από το Υπόγειο του Ντοστογιέσκι και από το American Phsyco του Bred Easton Ellis έρχεται να προσθέσει το λιθαράκι της στον καταιγισμό προβληματισμών που σου δημιουργούνται. Συγκινητικό ντοκιμαντέρ, που σίγουρα θες να ξαναδείς και να ξαψαχνίσεις... Μικρό διάλειμμα με μία έκθεση φωτογραφίας με θέμα το Νερό που σε λίγο θα πούμε νεράκι και ένας εξουθενωτικός τρίωρος Τσόμσκι. “Κατασκευάζοντας συναίνεση: Ο Νόαμ Τσόμσκι και τα ΜΜΕ” των Peter Wintonick και Mark Achbar. Πολύ υλικό επίσης για σκέψη αλλά νομίζω πώς με ένα βιβλίο του Τσόμσκι είσαι καλυμμένος. Στην ταινία βέβαια είναι εμφανείς οι κωμικοτραγικές άμυνες πολιτικών σε ανοιχτές συζητήσεις με τον Τσόμσκι. Είναι όμως τα αμερικάνικα ντοκιμαντέρ τόσο όμοια. Και τόσο μασημένη τροφή προς βρώση... Μάλλον όμως μόνο έτσι είναι και αντιληπτά από τους Αμερικάνους.

Ώρα αν φύγω. Αποχαιρετώ τη Θεσσαλονίκη που κάνω σιγά-σιγά δική μου και υπόσχομαι να επιστρέψω σύντομα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλο για τον βορρά γράφω... χμμ...

Α! Δε σου πα και τα καλά νεα! Πήρε το αυτί μου για ένα Μίνι Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που θα γίνει στην Αθήνα Απρίλη ή Μάη! Θα φέρουν ταινίες που προβλήθηκαν στη Θεσσαλονίκη, γι αυτό τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά. Συγράτησα από το “Bloody Mondays & Srawberry Pies”... λόγω του θανάτου, ο χρόνος είναι σημαντικός! Σήκω από τον καναπέ!

// photo k

MASDAR H πρώτη οικολογική-πειραματική πόλη

2016

Τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που βλέπαμε σε ταινίες γίνονται πραγματικότητα!

Μια πειραματική πόλη -γυάλινο κλούβί- έχει αρχίσει από το 2006 να χτίζεται έξω από το Abu Dhabi στα Αραβικά Εμιράτα. Όσο ελπιδοφόρο κι αν ακούγεται αυτό, όλο αυτό το αποστεωμένο περιβάλλον που μας ετοιμάζουν εμένα με τρομάζει και μου δημιουργεί θλίψη. Και αλήθεια πώς θα στηρίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Μέχρι τότε θα υπάρχουν; Spielberg is out there making plans for us...

http://www.forthnet.gr/templates/newsPosting.aspx?p=256382

http://www.youtube.com/watch?v=F3Wtze716QY&feature=related

Τιμολόγιο παροχής εξαιρετικών αισθημάτων και συναισθημάτων

Και κάπως έτσι ξεκινάνε όλα... Δειλά-δειλά. Με μικρές αφορμές.

Όλο αυτό θα μπορούσε να ονομάζεται κλασσικά και κοινότυπα ''αντί προλόγου''.
Όπως θέλετε πέιτε το. Εγώ το βήμα μου το έκανα!

Αφορμή για τούτο το ξεκίνημα, τα Ανακατωσάρια. Και τί είναι αυτό θα αναρωτηθείς; Κι εδώ είναι που έρχομαι να διατυμπανίσω τι συμβαίνει κάθε χρόνο τις απόκριες στα Γρεβενά. Εκεί συμβάινει κάτι αλλιώτικο! Κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Εκεί ξυπνάει η ψυχή και αρχίζει να χορεύει ασταμάτητα υπό των ήχο της τρομπέτας και των κρουστών. Για δεύτερη χρονιά ήμουν και πάλι εκεί. Ένα χρόνο περίμενα να ξανασυμβεί και... συνέβη! Συνέβη ακόμη καλύτερα και μοναδικά.

Εκεί λοιπόν για να σου δώσω να καταλάβεις, για έναν ολόκληρο χρόνο ετοιμάζουν τούτη τη μεγάλη γιορτή. Μαζεύουν τα καλύτερα συστατικά, τα ανακατεύουν καλά καλά και βγάζουν κάτι μαγικό. Οι απόκριες εκεί σημαίνουν κάτι διαφορετικό απ' ότι στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Εκεί οι άνθρωποι μαζεύουν χάλκινα και κρουστά από Ελλάδα και εξωτερικό, χορευτές, ομάδες, στήνουν φανούς μέσα στα στενά της πόλης,τσίπουρο ανά χείρας, μαύρα καπέλα, μουτζούρωμα με φούμο και ξεχύνονται στους δρόμους. Και χορεύουν ασταμάτητα. Ασταμάτητα σου λέω! Και όταν η τρομπέτα κολλήσει στο αυτί σου, τότε απογειώνεσαι. Τότε θυμάσαι τι ήρθες να κάνεις εδώ. Και είσαι εσύ και άλλοι -δεν ξέρω και 'γω πόσοι- μια παρέα! Ένα σύνολο όπως έλεγε και το φετινό πρόγραμμα, και αυτό φτάνει. Με μία δύναμη και μια λαχτάρα για ζωή τόσο ίδια. Τόσο αληθινή.

Και είναι πολλοί οι μουσικοί και καλλίτέχνες που επιλέγουν να είναι εκεί κάθε χρόνο. Κωνσταντίνος Βήτα, Μarco & Boban Marcovic, Μάρθα Φριτζήλα, Fanfare Ciocarlia, Μόνικα, Imam Baildi, Παυλίδης... Κι εγώ κι εσύ, όλοι σαν πρωταγωνιστές σε ταινία του Kusturica.

-κέιμενα από το φετινό πρόγραμμα-

''Οι πόλεις από μόνες τους έχουν μια γοητεία, σίγουρα. Οι γιορτές, έχουν κι αυτές μια ομορφιά. Τα Ανακατωσάρια δεν ορίζονται, δε μπορεί κανείς να πει στα σίγουρα τι είναι αυτό που τα κάνει τόσο μαγικά, ίσως γι' αυτό να είναι κιόλας. Επειδή γεμίζουν τις νύχτες και την πόλη με ένα σύνολο που δε χωράει σε καμιά λέξη, κανένα χαρτί, σε κανένα σημείο στίξης. Μόνο με ένα σύνολο. Κι αυτό φτάνει.

Τα Ανακατωσάρια δε ζητούν αντίτιμο. Συμβαίνουν με την ίδια φυσικότητα και ομορφιά που έχει και το χιόνι όταν πέφτει και το στρώνει στην αυλή μας. Συμβαίνουν γιατί απλούστατα τυχαίνει και οι άνθρωποι να συμβαίνουν.

"Η ζωή είναι μία", έλεγε κάποιος. Δεν χωρά σπατάλες σε επιλογές τρίτων. Αν χάσουμε τον δρόμο μας, δε θα βρούμε ποτέ τον προορισμό μας. Και ο προορισμός είναι τουλάχιστον το χαμόγελο, η ανθρωπιά, η ευγένεια.

Κάτι καίει μέσα σου, κάτι, δεν ξέρω τι. Αλλά καίει σίγουρα. Ξέρω που σου λέω, καρβουνιάρης είμαι και ξέρω από φωτιές και φωτίτσες. Δεν το βλέπω νομίζεις; Καπνούς απ' τη μύτη βγάζεις κάθε μέρα, αυτό το θαμμένο καρβουνάκι μέσα σου δεν κρατιέται. Βγάλτο. Στήσε τη δική σου σχάρα, καψάλισε όσα σε λυγίζουν, βούτα μέσα σ' αυτά. Στάχτη και μπούρμπερη, φωτιά να ζεστάνεις τα κατεψυγμένα σου συναισθήματα. Κάρβουνο, καρ-βουνο να έχεις για να ανέβεις το βουνό και αυτοκίνητο μη χρειάζεσαι. Μουτζουρώσου κι εσύ, αφού μας ζηλεύεις κάθε που περνάς απ' το λοφάκι. Για να πω την μαύρη αλήθεια, η αλήθεια είναι πάντα μαύρη. Αν δε βουτήξεις στα βαθιά, να ξετρυπώσεις το κάρβουνο της δικής σου χαντακωμένης αλήθειας, νηστικός θα μείνεις φιλαράκο. Μουντζουρώσου ρε μούτρο!''

Και φυσικά τα credits μου στους ΜΟΓ. Τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν όλο αυτό και κάθε χρόνο το κάνουν ολοένα και καλύτερο.

Εμένα ξέρετε που θα με βρείτε του χρόνου... Μουτζουρωμένη κάτω από το μαύρο μου καπέλο.

http://www.anakatosaria.gr/2009gr/

http://www.anakatosaria.gr/2008m/

ΥΓ. Και για τον ύπνο σου μη νοιάζεσαι! Δε θα σου κοστίσει. Το κλειστό γήπεδο του μπάσκετ ανοίγει, και στήνονται εκεί μέσα αντίσκηνα και κάνεις ύπνο high class. Σουρεάλ και ανεπανάληπτο!

// photo k