Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Please mind the distance

Πως μετράς την απόσταση;
Σε χιλιόμετρα,
παλάμες,
αναπνοές,
χάδια,
ηλεκτρόνια,
έτη,
ταχύτητα,
κενό,
απώλεια;
...
Σε *χαμένες στιγμές;

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

future


πολλά στοπ
πολλά πρέπει
πολλά μην
πολλά δήθεν
πολύ φρένο
πολλά όρια
πολλή πίεση
λίγος αέρας

γκάζι μόνο

και μια μεγάλη βουτιά

seasons are changing*

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2013

ένα ηλεκτρόνιο απόσταση

Είναι εκείνες οι ημέρες που ξεκινάνε μωβ και καταλήγουν κουρτίνες βαριές, είναι το Ντητρόιτ όπως το φαντάστηκες, σκουριασμένα σύννεφα και μόνιμο απόγευμα αλλά είναι πρωί κι είσαι στο δρόμο για το σπίτι και το χαλάκι στη πόρτα γράφει “σ’ αγαπάω” Είναι εκείνες οι ημέρες που ανεβαίνεις κάπου πέντε μέτρα στον αέρα και βλέπεις το αγόρι και το κορίτσι να κοιτάζονται να μοιράζονται ένα ηλεκτρόνιο απόσταση και το Σάββατο γίνεται Κυριακή καθώς συμπυκνώνονται χίλια Tesla σ’ ένα φιλί Επειδή είναι εκείνες οι ημέρες που ξημερώνουν πριν κοιμηθείς, είναι νωρίς κι άντε να κλείσεις τώρα μάτι, χαζεύεις ένα ξημέρωμα που σου ανήκει όσο σου ανήκει κι εκείνο το κορίτσι και είναι λίγο να είσαι μόνο μια φορά σχεδόν τριάντα αλλά ευτυχώς τίποτα δε κρατάει για πάντα

text mano // photo k 

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013

simple maths



εξισώσεις // μαγεία // ομορφιά

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

όλα όσα χρειάζομαι





πήγαμε στο βιβλιοπωλείο να πάρουμε το ίδιο βιβλίο. να το διαβάσουμε μαζί.




//photos k

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

μαρσ


Όταν η ρόδα κολλάει στη λάσπη όσο κι αν μαρσάρεις το μόνο που θα καταφέρεις είναι άσκοπες στροφές. Βοήθεια χρειάζεται. Ένα πάτημα για να γύρει λίγο πάνω του και να προχωρήσει. Έπειτα ο δρόμος είναι πάλι καθαρός. Μέχρι την επόμενη λακούβα με λάσπες.

Αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό. Και δρόμο.


//photo k

Σάββατο 17 Αυγούστου 2013

φιλιά χωρίς

"Ένας που ήξερα φιλούσε σα να φοβόταν μη χάσει το λεωφορείο κι ένας που ήθελα να ξέρω, σαν το άθροισμα των αριθμών της ημερομηνίας της άλωσης της Κωνσταντινούπολης - τα φιλιά του έγραφαν ιστορία, δηλαδή."

Χιλιάδες μοιρασμένα μα πόσα άραγε μένουν να θυμάσαι;






















// *text photo1. k

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

F for Kat

11520 ώρες. Τόσες ώρες υπολογίζω πως σε είδα συνολικά ως τώρα. Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να βρουν ισορροπία στην καθημερινότητα, στις τόσες ώρες, σημαίνει πως έχουν χημεία. Σημαίνει πως αλληλοσυμπληρώνονται. Τώρα που γράφω αυτά τα λόγια σε κοιτάω. Δακρύζω λίγο αλλά κρύβομαι μη με ανακαλύψεις. Είσαι κοντά μου. Δεν ξέρεις πως σου γράφω. Δεν έχω κάτσει πλάι σε άλλον τόσες ώρες νομίζω, με αυτή τη συνέπεια. Ένα μικρό ευχαριστώ για όσα με έμαθες, για τις φορές που ανησύχησες για μένα -κάποιες και πιο πολύ από μένα-, για τις στιγμές που έβλεπα στο βλέμμα σου την συμπαράσταση και την κατανόηση. Για τις στιγμές που με κάλυψες και ήσουν αρωγός στις τρέλες μου, χωρίς διαπραγμάτευση, απλά με ύφος "προχώρα και φυλάω τα νώτα σου". Θέλω να είσαι βράχος, να πιστέψεις -επιτέλους- στις ικανότητές σου, να προχωράς με το κεφάλι ψηλά, χωρίς συμβιβασμούς και μεγάλες υποχωρήσεις και να αναζητήσεις τη δική σου προσωπική ευτυχία. Ξεκίνα να χορεύεις! Σ' αγαπώ πολύ.






























// photo2. k

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013

δεν είμαι μουσική πια

ήμουν νότες
η μία δίπλα στην άλλη
σιγή τώρα
το τίποτα
αδιέξοδο και το κεφάλι επίμονα να κουτουλάει στον τοίχο
ούτε καν να κουτουλάει
θέλει μια δράση αυτό
καμία
μένω να τον κοιτώ
κανένα ενδιαφέρον για ζωή
φυτοζωώ
καμία αγάπη για μένα
αδιαφορία
βαρεμάρα
μηδέν πάθος και ένταση
στο ρελαντί
ίσα να τσουλάω
παράσιτο
μόριο
μηδέν
τίποτα
ωραία που ήρθε το φθινόπωρο, ε;




στην επόμενη διάρρηξη ελπίζω να έρθουν να με βρουν ξανά οι φίλοι μου




// photo k