ίλιγγος... μπορείς να σβήσεις το φως;

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…

Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,

Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,

Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,

Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,

Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,

Και να σου φιλάω τα πόδια σου,

Και να σου κρατάω το χέρι σου,

Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,

Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,

Και να γελάω με την παράνοια σου,

Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,

και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο, και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,

Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,

Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,

Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,

Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,

Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.

Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,

Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,

Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,

Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,

Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,

Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,

Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,

Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,

Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.

Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,

Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,

Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,

Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,

Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,

Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,

Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,

Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,

Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,

Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,

Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,

Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,

Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,

Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,

Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,

Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,

Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,

Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,

Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,

Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,

Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,

Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,

Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,

Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,

Και να θέλω ότι θέλεις,

Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,

Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,

Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,

Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,

Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,

Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,

Και να ξεχνάω ποιος είμαι,

Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,

Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο

Τον ακάθεκτο

Τον ακατάλυτο

Τον ακατάσβεστο

Τον μεταρσιωτικό

Τον ψυχαναλυτικό

Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

έρωτά μου για σένα.

Sarah Kane... λαχταρώ

τρέμω για το αύριο. κομμάτια. να τελειώσει όλο αυτό. με έκβαση καλή. κομμένα πόδια έχω. παράλυτη και ανύμπορη για οτιδήποτε. είμαι εδώ. θέλω να είμαι εδώ. να διώξω λίγα από τα μαύρα σύννεφα. με μπουνιά.

update> αίσιο τέλος σήμερα. ουφ

Σάλια, τσίρκο & χοχλιοί

Ιδού τι συμβαίνει όταν η φαντασία αλωνίζει χωρίς να ρωτά!

φαντασία> η ανυπόταχτη γενεσιουργή δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος. η θαυμαστή του δυνατότητα να φτιάχνει κόσμους που ξεπερνούν τον κόσμο της εμπειρίας, να ξυπνά στην ψυχή την επιθυμία για το ιδανικό, την ελπίδα που εμφορείται από την πίστη πως τούτοι οι φανταστικοί κόσμοι είναι εφικτοί.

source> litteraterra

Bave Circus from DuDuF on Vimeo.

αφιερωμένο στη Margo και στα ερωτευμένα σαλιγκάρια :)

Λαιμόκοψη στρογγυλή και ανοιχτή

Εσύ πρέπει να μάθεις να χορεύεις υπέροχα,

οι κινήσεις σου να είναι άψογες,

ώστε να τους φανείς πολύτιμος, μοναδικός...

έτσι όταν ετοιμάζεσαι να εκτελέσεις το πήδημα θανάτου,

οι θεατές θ' ανησυχούν, σχεδόν θ' αγανακτήσουν

που ένα τόσο γοητευτικό πλάσμα διακινδυνεύει τη ζωή του.

Και το πήδημα πετυχαίνει, πατάς και πάλι στο σκοινί,

και τότε εκείνοι σε επευφημούν,

επειδή η δεξιοτεχνία σου εμπόδισε το θάνατο

να ασελγήσει πάνω σ' ένα απαράμιλλο χορευτή.

O σκοινοβάτης, Jean Genet

Foto by Agata Grzych

// photo k

Τοπίο αστικό

ήχος αυτοκινήτων. ταχύτητα μεγάλη. αυτό το σπίτι σ' αφήνει να ησυχάσεις μονάχα αν δεχτείς πως ζεις στη μεγαλούπολη. μέσα. χωμένη μέχρι τις αφέλειες στη μυρωδιά της πόλης. ψηφίδα στο παζλ του αστικού τοπίου. ίσως και πινελιά. ελεύθερη. με σχήμα ακαθόριστο. όχι δε θέλω σχήμα συγκεκριμένο. πινελιά να είμαι. με έντονο χρώμα. ροδί. ή μπλε. αυτό που τελευταία πολύ λατρεύω. πότε το μπλε και πότε το ροδί. πολυμορφική. πολλές μορφές. τελειώνοντας ένα βιβλίο σήμερα, με δυσκολία μεγάλη το αποχαιρέτισα. βιβλίο, αστικό κι αυτό. ταιριαστό με το αστικό σπίτι. μ' αρέσει να υπογραμμίζω. μολύβι πάντα. όχι καλά ξυσμένο. να μην πονάει το χαρτί. να το ακουμπάει γλυκά. να βλέπω ξανά όσα μ' αγγίζουν. όσα μιλάνε στην ψυχή μου. κι αυτό το κορίτσι... η κωνσταντίνα. μου 'φτιαξε κόσμους. και μπήκα και βγήκα. αλλού πολύ αλλού λίγο. ενώνω τα κομμάτια του δικού μου παζλ. δεν ξέρω την εικόνα. ξέρω μονάχα πως έχει ροδί και μπλε. αυτό το μπλε που λατρεύω τελευταία... ωραία να μη γνωρίζεις τι έρχεται...

βιβλίο: "Τα κοινόχρηστα", Κωνσταντίνα Τασσοπούλου

ήχος

// photo k