Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Οξυγόνω 2013

Το 2013 με βρήκε να μου διηγείσαι παραμύθια. Να μου λες ιστορίες γεμάτες φόβο. Αυτό το τέρας που συχνά με παρασέρνει και με πάει στα δικά του μονοπάτια. Κι εγώ, άβουλη, να ακολουθώ με χέρια τρεμάμενα. Κι εγώ, κι εσύ που συχνά αρνείσαι να το δεις... Τι να τον κάνω τον φόβο; Από που να τον πιάσω; Είναι και τ' άλλο. Όταν φοβάμαι, κάποιοι δε με πιστεύουν. Είναι που δείχνω ατρόμητη. Ξέρεις τι νομίζω τελικά; Ο καθένας μας έχει να αντιμετωπίσει τόσους φόβους που δεν έχει χρόνο για τον φόβο του άλλου. Κουραστήκαμε. Κλείστηκε ο καθένας στο σπιρτόκουτό του, στο μικρόκοσμό του, έβγαλε το σπαθάκι και χραπ χραπ, μάχεται. Κάποιοι έχουν χάσει το σπαθί τους. Κάποιοι κλείνουν τα μάτια. Κάποιοι αφήνουν το σπιρτόκουτό τους αραχνιασμένο, δεν πατούν καν, κι έχει εγκατασταθεί για τα καλά ο δράκος εκεί. Εγώ; Τι εγώ; Δεν ξέρω πια. Μη με ρωτάς. Τα βασικά αναζητώ.


 "όλοι έχουμε ένα τρίτο μάτι που μόνο κλαίει"

"Ο χτύπος της καρδιάς την ώρα που πετάς δεν έχει λόγια, μου είπε και εννοούσε πως ακόμα κι’ αν μεγαλώνοντας έχουμε μάθει να ερμηνεύουμε και να αναλύουμε τις σκέψεις μας, τίποτα δεν είμαστε ικανοί να πούμε όταν επιστρέφουμε εκεί όπου και τα βασικά μας. Εκεί όπου δεν είναι θέμα σκέψης αλλά συνειδητής απόφασης να μένεις απροφύλακτος, ανοιχτός και διαθέσιμος απέναντι στο άγνωστο.

... στριφογύριζαν εικόνες από κείνα τα πρωινά που ξυπνούσα με μια διάθεση ακόμα και για να φοβηθώ, τέτοια χαρά δηλαδή, γιατί χαρά είναι το να αφεθείς ακόμα και στο ενδεχόμενο του φόβου, υπόθεση καρδιάς είναι, και ότι είναι υπόθεση καρδιάς έχει να κάνει με το πόσο προσφέρεσαι στον εαυτό σου. Δεν προσφερόμαστε, μου είπε, δεν τον χαιρόμαστε πια τον εαυτό μας, είπε μετά, ίσως γιατί προσπαθούμε να κρατηθούμε στην εικόνα που έχουμε χτίσει για μας, που έχουνε χτίσει οι άλλοι για μας αλλά αυτά δεν είναι αναπνοή, είναι λες και κάποιος μας κλέβει τζούρες από το οξυγόνο, κανένας δεν μας μαθαίνει τελικά πώς να αναπνέουμε.

... οι φόβοι δεν μας αφήνουν να γνωρίσουμε τον άλλο μας εαυτό, εκείνον που έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει, γιατί ο φοβισμένος στερείται εκπλήξεων, στερείται ξαφνιάσματος κι αν δεν ξαφνιάζεσαι πια, τότε μαραζώνεις. Αν δεν αφήνεις χώρο για την έκπληξη τότε βαραίνει μέσα σου το ανικανοποίητο και όταν πια γυρνάς πίσω δεν μετράς όμορφες στιγμές αλλά μικρές προδοσίες προς εσένα.

... να παλέψεις με τους δράκους σου και να τους κόβεις κάθε μέρα και από ένα κεφάλι, ώστε να μην ρουφάνε πια το δικό σου αέρα."

first snowfall


Δεν υπάρχουν σχόλια: