I am not there; I do not sleep. I am a thousand winds that blow, I am the diamond glints on snow, I am the sun on ripened grain, I am the gentle autumn rain. When you awaken in the morning's hush I am the swift uplifting rush Of quiet birds in circled flight. I am the soft stars that shine at night. Do not stand at my grave and cry, I am not there; I did not die.
Mary Elizabeth Frye, 1932. She wrote it down on a brown paper shopping bag.
Οι κάποιες φορές έρχονται να μου υπενθυμίσουν πως η συνταγή είναι απλή.
Ένα τραγούδι, κάποια γενέθλια, δύο κοκτέιλ και άνθρωποι. Άνθρωποι όχι σε θέση επίθεσης. Άνθρωποι σε θέση αποδοχής. Ίσως και σε καμία θέση. Θέσης απροσδιόριστης. Αυτής της θέσης που σε παρατά κι εσένα αφημένο στα άστρα και στο φεγγάρι. Σε θέση όπου ποτέ δεν το έχεις ματαδεί. Εκέι που το φεγγάρι φαίνεται αλλοιώτικο και πρωτοειδομένο. Μόνο για πάρτη σου. Κάτω από μια ελία.
Το άλογάκι μόνο. Όχι. δεν περιμένει κάποιον πρίγκιπα. Οι πρίγκιπες μας τέλειωσαν του το 'πα κι αυτό συνέχισε να κουνιέται στο ρυθμό του. Σαν πάντα να 'ξερε. Το αλογάκι ξέρει.
Under blue moon I saw you So soon you’ll take me Up in your arms Too late to beg you or cancel it Though I know it must be the killing time Unwillingly mine
*άτυπα ένα F for feelings για τον Νικόλα, τον αυθορμητισμό του και την εφυία του.
Γιατί το καινούριο μας που θα δημιουργήσει τελικά το σύνολο(3) πρέπει να μην αναιρεί ούτε το ένα σου, ούτε το ένα μου!
"Ο έρωτας βγάζει από την απομόνωση της την ατομική προσωπικότητα και την οδηγεί στην πληρότητα του "εμείς". Η ιδέα του μισού πορτοκαλιού, η φαντασίωση του ζευγαριού ως ενότητα, στηρίζεται σ' αυτήν την αντίληψη, ότι είμαι ένα με τον άλλον... ότι και οι δύο παραιτούμαστε από την ταυτότητά μας για να δημιουργήσουμε ένα ανώτερο εγώ, υψηλότερο και πιο ισχυρό." (Χόρχε Μπουκάι)
Όλες σχεδόν οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτό το κορίτσι. Όποια εικόνα κι αν ξεθάψει η μνήμη μου σε κάποιο σημείο της, δίπλα μου, πιο πίσω ή πιο μπροστά είναι κι εκείνη. Οι φωτογραφίες από τα παιδικά μου χρόνια έχουν πάντα κι εκείνη. Μ' ένα χαμόγελο. Απ' την καρδιά της.
Αν και χαρακτήρες που στη βάση τους είμαστε η δύση και η ανατολή, μέρη όμως πάντα της ίδιας πυξίδας, αν και με δυσκόλεψε με την κριτική στάση απέναντι στο δικό μου διαφορετικό απ' τον δικό της τρόπο, όλα τα έκανε και τα κάνει με αγάπη. Είναι από τους ανθρώπους που η μεγαλοψυχία της είναι απέραντη και η δύναμή της μεγάλη.
Είναι που φτιάχναμε περίπτερα στον κήπο μας, και χτίζαμε ολημερίς το σπιτάκι μας στον κήπο που πάντα γκρεμιζόταν. Και μόνο όνειρο έμεινε. Είναι που οι εξερευνήσεις μας κρατούσαν ώρες. Είναι που πάντα τρέχαμε στα χωράφια κι αν δεις τα γόνατά μας, τα ίδια σημάδια έχουν! Είναι που σπάγαμε το σπίτι κάθε φορά που μαλώναμε. Τίποτα δεν αφήναμε όρθιο. Είναι που παλεύαμε, αγοροκόριτσα και οι δυο, μέχρι τελικής πτώσης και πάντα ίσες βγαίναμε. Ίσες κι αλλοιώτικες. Είναι που πάντα την έριχνα στις δουλειές του σπιτιού. Είναι που φτιάχναμε κόσμους φανταστικούς. Μαζί. Είναι που μ' έδιωχνε για να διαβάσει για πανελλήνιες. Και θύμωνα που ξαφνικά με ξέκοβε. Είναι που μου δωσε το μισό της κρεβάτι τους πρώτους μήνες των φοιτητικών μου χρόνων. Και καυγαδίζαμε ξανά και ξανά για χρόνια πολλά, μην μπορώντας να δεχτεί η μια της άλλης τη διαφορετικότητα. Μας πήρε καιρό να ηρεμήσουμε. Να λείψει η μια στην άλλη. Ίσως και πάντα να μας λείπαμε μα θέλαμε χρόνο. Να μεγαλώσουμε. Και όταν παντρεύτηκε αποχαιρέτησα μαζί της την παιδική μας ηλικία.
Είναι που ξέρει ν' αγαπά. Και την αγάπη αυτή τη δίνει απλόχερα τώρα στο παιδί της. Και είναι ευτυχισμένο. Γελαστό και ζωηρό. Χορτάτο. Είναι αυτό που ήταν κι εκείνη σαν παιδί.
Κι είναι καμιά φορά όταν κοιμόμαστε πλάι πλάι στο κρεβάτι μαζί, σαν τότε που είμασταν παιδιά. Θα μιλήσουμε ψιθυριστά. Θα μοιραστούμε μυστικά. Θα γελάσουμε σιγανά, μη μας ακούσει ο μπαμπάς και η μαμά. Ίδια.
Στο κορίτσι που ήταν συνοδοιπόρος στα παιδικά μου χρόνια και που η λέξη αγάπη για εκείνην μου ακούγεται λίγη.
Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι έχεις πάντα την ελπίδα πως όλα θα είναι ιδανικά. Κουβαλάς αναμνήσεις από προηγούμενα τολμήματά σου. Έχεις την πυξίδα σου και σύμφωνα με αυτή βαδίζεις. Κι αν κάπου μπερδευτείς κοιτάς ξανά την πυξίδα σου. Ξαναβρίσκεις τον προσανατολισμό σου. Και χάνεσαι και βρίσκεσαι ξανά. Αν όμως χάσεις την πυξίδα σου; Αν σπάσει; Αν χαλάσει; Αν... Τότε τι κάνεις; Πως βρίσκεις πάλι το μονοπάτι σου; Κοιτάς τ' αστέρια. Τ' αστέρια λένε πάντα την αλήθεια. Πάντα ξέρουν το δρόμο. Και πρέπει να τα εμπιστευτείς. Κι αν τύχει κάποιο βράδυ κι έχει συννεφιά ακούς τους χτύπους της καρδιά σου. Και πας εκεί που την ακούς πιο δυνατά. Τέσσερις μήνες μέχρι πριν από λίγες ώρες. Η καρδιά θυμωμένη. Δεν ακούω καθαρά. Ο σεβασμός των συναισθημάτων, των απλόχερα δοσμένων για μένα είναι η άλφαβήτα. Είναι η βάση. Είναι το σημαντικό. Όταν κλονίζεται τα πράγματα δυσκολεύουν. Όταν εξηγώ τα αυτονόητα τα πράγματα δυσκολεύουν πιο πολύ. Χάνω την πυξίδα, τ' αστέρια και τη σύνδεση με την καρδιά. Και σταματώ. Οι παύσεις είναι τόσο σημαντικές κάποιες φορές... -
χθες βράδυ στο όνειρό μου αποκεφάλιζαν ένα νάνο. κίνηση αργή, με ένταση και ορμή. η λεπίδα κοφτερή. κινήθηκε αργά, κόβοντας κάθε ένωση του σώματος με το κεφάλι. ξέχωρα πράγματα τα δυο τους. σαν να 'ταν από πάντοτε έτσι. χωρίς καμία επαφή. ξέρεις... τα όπλα πάντοτε πονάνε. και πόνεσε πολύ. και μάτωσε. και ξύπνησα. ο νάνος μου νεκρός. εγώ κομμένη στα δυο. προσπαθώ να επιστρέψω στη μήτρα. στην αρχή. με πόνο πολύ. το λευκό μου φόρεμα ματωμένο. σκοτάδι.